خبرآنلاین: کاروان ورزشی ایران در ناگویا در مجموع با ۱۹ مدال طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز، یعنی ۵۲ مدال، به کار خود پایان داد و در جدول نهایی در جایگاه ششم قرار گرفت. این آمار کلی، البته به‌تنهایی نه عملکرد تمام رشته‌ها را موفق جلوه می‌دهد و نه شکست همه آن‌ها را اثبات می‌کند. برای ارزیابی واقعی باید به تفکیک رشته، تعداد نفرات اعزامی، هزینه‌ها، رتبه‌های نهایی و اهداف اعلام‌شده پیش از مسابقات نگاه کرد.
در کلیت کاروان ایران با توجه به شرایط موجود در بازیهای آسیایی موفق بود اما این موفقیت مثل همیشه تنها به چند رشته خاص و تکراری مثل کشتی، وزنه برداری، تکواندو، ووشو، کاراته و... محدود شد و بقیه رشته ها جز ناکامی دستاوردی نداشتند. اغراق نیست اگر ادعا کنیم بیشتر کاروان ایران در ناگویا ناکام بودند و انتظارات را برآورده نکردند.
ناگویا بیش از آنکه غافلگیری باشد، آینه‌ای مقابل فدراسیون‌هایی بود که فاصله میان ادعا و واقعیت عملکردشان بار دیگر آشکار شد.
فدراسیونی که از چندین طلا سخن می‌گوید و فقط یک برنز می‌گیرد، فدراسیونی که برای اعزام رشته‌ای اصرار می‌کند اما خروجی قابل‌دفاعی ندارد، مدیری که از دستاورد تاریخی حرف می‌زند اما ورزشکارش در انتهای جدول قرار می‌گیرد، یا ساختاری که تیمی را بدون آماده‌سازی کافی به مسابقات می‌فرستد، نمی‌تواند پس از پایان رقابت‌ها صرفاً به آینده حواله بدهد.
ناگویا باید نقطه شروع این حساب‌کشی باشد، نه مقدمه‌ای برای فراموش‌شدن ناکامی‌ها تا روزی که کاروان بعدی دوباره با همان وعده‌ها راهی میدان شود. کاروان ورزشی کشور به رشته‌هایی نیاز دارد که برای حضور در مسابقات قاره‌ای برنامه و چشم‌انداز داشته باشند، نه اینکه صرفاً نامی در فهرست اعزامی‌ها باشند و پس از پایان رقابت‌ها، دوباره همه‌چیز به وعده دوره بعد موکول شود.
بررسی رشته های ناکام در ناگویا تصویر روشنتری از واقعیت را پیش روی ما قرار دهد.
ناکامی پیش از رسیدن به خط شروع
سوارکاری ایران در ناگویا حتی پیش از آغاز رقابت‌ها با حاشیه و مشکل روبه‌رو شد. علی عزیزنیا یکی از سوارکاران که از او به عنوان شانس مدال نام برده می شد، به دلیل مسئله انگلی خون اسبش، از سفر به ناگویا و حضور در بازیها بازماند، اتفاقی که هزینه‌های سنگین آماده‌سازی و اعزام را نیز زیر سؤال برد.
در ادامه، فائزه غروی، دیگر نماینده ایران، به دلیل کپ‌کردن اسبش در فینال دیسکالیفه شد و فرصت رقابت را از دست داد. به این ترتیب، سوارکاری نتوانست انتظارات را برآورده کند و حضورش با ناکامی همراه شد.
در رشته‌ای که نتیجه ورزشکار به سلامت، آمادگی و وضعیت اسب وابستگی مستقیم دارد، کنترل‌های دامپزشکی، مدیریت سفر و برنامه‌ریزی پیش از مسابقات اهمیت حیاتی دارند. بنابراین، پرسش اصلی فقط درباره اتفاقات داخل میدان نیست، بلکه باید بررسی شود که آیا همه کنترل‌های لازم پیش از سفر انجام شده بود و آیا امکان پیشگیری از مشکلات وجود داشت؟
وقتی هزینه‌های بالای اعزام با چنین خروجی‌ای همراه می‌شود، فدراسیون موظف است درباره جزئیات آماده‌سازی و دلایل بروز این مشکلات گزارش بدهد.