به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛کاروان ورزشی ایران در ناگویا در مجموع با ۱۹ مدال طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز، یعنی ۵۲ مدال، به کار خود پایان داد و در جدول نهایی در جایگاه ششم قرار گرفت. این آمار کلی، البته به‌تنهایی نه عملکرد تمام رشته‌ها را موفق جلوه می‌دهد و نه شکست همه آن‌ها را اثبات می‌کند. برای ارزیابی واقعی باید به تفکیک رشته، تعداد نفرات اعزامی، هزینه‌ها، رتبه‌های نهایی و اهداف اعلام‌شده پیش از مسابقات نگاه کرد.
قایقرانی؛ غرق‌شدن در سراب مدال‌های رنگارنگ
قایقرانی پیش از آغاز بازی‌های آسیایی ناگویا یکی از رشته‌هایی بود که با وعده‌های بزرگ به استقبال مسابقات رفت. صحبت از چندین مدال رنگارنگ و حتی طلا بود، اما حاصل این همه تبلیغ و وعده، فقط یک مدال برنز بود. فاصله میان انتظاراتی که مدیران فدراسیون ساخته بودند و نتیجه‌ای که ورزشکاران در میدان گرفتند، آن‌قدر زیاد بود که رئیس فدراسیون نیز ناچار به عذرخواهی شد.
این همان نقطه‌ای است که باید پرسید برآوردهای فنی فدراسیون بر چه اساسی انجام شده بود؟ آیا نتایج رقبا بررسی شده بود؟ آیا وعده‌های مدال‌آوری بر پایه رکوردها و عملکرد واقعی ورزشکاران بود یا قرار بود پیش از اعزام، فضای رسانه‌ای با خوش‌بینی‌های مدیریتی پر شود؟
یک برنز به‌خودی‌خود نتیجه بی‌ارزشی نیست، مسئله اینجاست که وقتی یک فدراسیون از چندین مدال و طلا سخن می‌گوید، باید در برابر فاصله فاحش میان وعده و واقعیت پاسخ‌گو باشد. قایقرانی در ناگویا بیش از آنکه در آب رقابت با حریفان شکست بخورد، در سرابی غرق شد که مدیرانش پیشاپیش ساخته بودند.