مرتضی رضایی؛ تقریبا یک هفته از پایان بازی های آسیایی می گذرد. رقابت هایی که برای ایران و ایرانی و برای ورزشکارانی که خیلی از تمرین های شان در لابلای جنگ و بمب باران بود از اهمیت بالایی برخوردار بود.ورزشکارانی که امیدشان به مدال آوری، ورق خوردن فصل جدیدی از زندگی و دیده شدن شان توسط مردم بود.
فارغ از رسانه های مکتوب، شبکه های اجتماعی شخصی ورزشکاران و رسانه های تصویری در پلت فرم های مختلف، دل خیلی از ورزشکاران به این خوش بود که حداقل رسانه ملی برای آنها سنگ تمام بگذارد و با یک برنامه ریزی مدون همه مسابقات آنها را روی آنتن زنده ببرد اما آنچه که در تلویزیون ایران بیشتر مشاهده شد تولید قارچ گونه برنامه های بی سر و تهی بود که بدون تعارف حوصله مخاطب را سر می برند. برنامه هایی با محوریت تحلیل ورزش که باید گفت چندان اهمیت خاصی برای قشر فراگیر مخاطبان ورزشی را ندارند.
صداوسیما پیش از آغاز مسابقات از پوشش زنده رقابت‌ها خبر داده بود اما اعلام پخش زنده، به‌خودی‌خود به معنای پوشش کامل و باکیفیت همه مسابقات نیست.
قصه این است که مخاطب برای دیدن یک رویداد ورزشی پای تلویزیون می‌نشیند، نه صرفا برای شنیدن نتیجه مسابقه یا دیدن چند تصویر پراکنده از محل برگزاری و یا حتی بحث های کارشناسی که حوصله را سر می برند! پوشش حرفه‌ای یعنی دسترسی به تصاویر خود رقابت، دنبال کردن لحظه‌های تعیین‌کننده، دیدن عملکرد ورزشکاران و تجربه هیجان مسابقه، آن هم با کیفیت تصویری و گزارشگری مناسب؛ نه گزارشگری مثل مسابقات تکواندو که اگر مخاطبی چشم هایش را می بست گمان های عجیب و غیر متعارفی در سر می پروراند که در فرهنگ ایرانی نمی گنجد.
این در حالی است که گزارش‌های منتشرشده از نحوه پوشش این دوره نیز پرسش‌هایی زیادی را مطرح کرده است. به عنوان مثال رضا علیپور، سنگ‌نورد ایرانی که در بازی های آسیایی به مدال نقره رسید خیلی شفاف از پخش نشدن رقابتش انتقاد کرد. این اتفاق نشان داد که حتی اعلام پوشش مسابقات ورزشکاران ایرانی هم لزوما به این معنا نیست که عملکرد همه آنها به‌طور یکسان در معرض دید مخاطبان قرار می‌گیرد.
از سوی دیگر، در بعضی گزارش‌های مخاطبان، مسئله کیفیت تصاویر و اتکا به گزارش‌ها و فیلم‌های ارسالی از محل مسابقات مطرح می‌شود. با این‌حال، برای اینکه بتوان این مسئله را به یک مشکل فنی مشخص، مانند نداشتن حق پخش یا دسترسی نداشتن به سیگنال اصلی مسابقات، نسبت داد، به شواهد بیشتری نیاز است.
البته بارها و بارها مشاهده شد که صدا و سیما از فیلم های ارسالی خبرنگاران حاضر در مسابقات ( که فیلم ها را در رسانه های خودشان منتشر کرده بودند) استفاده کرده است و شاید دلیل کیفیت پایین پخش خیلی از فیلم های منتشر شده در این سازمان هم همین باشد.
سوالی که باید از مسئولان صدا و سیما پرسید این است که برای مخاطبان روشن کنند چند ساعت برنامه ورزشی ( زنده از بازی های آسیایی) روی آنتن رفته یا چند بار نام ورزشکاران ایرانی و مسابقات آنها از صدا و سیما اعلام و پخش شده است؟
سوال دیگر این است که آیا مخاطب توانسته مسابقات را به‌صورت پیوسته، باکیفیت و منصفانه دنبال کند؟ آیا فرصت تماشای عملکرد ورزشکاران رشته‌های مختلف را داشته یا پوشش تلویزیونی به انتخاب‌های محدود و تصاویر پراکنده خلاصه شده است؟
پاسخ به این پرسش‌ها نیازمند بررسی دقیق جدول پخش، تصاویر واقعی آنتن و توضیحات رسمی درباره نحوه تامین تصاویر مسابقات است. اما یک اصل روشن است و آن هم اینکه پخش خبر یک مسابقه با پخش خود مسابقه تفاوت دارد؛ همان‌طور که اعلام پوشش زنده، جای کیفیت و جامعیت پوشش را نمی‌گیرد.