به گزارش خبرآنلاین، به نقل از فارس، در سال‌های آغازین قرن بیستم، تپانچه‌های کمری سازمانی عموماً رولورهای سنگین یا تپانچه‌های نیمه‌خودکار حجیم با مکانیزم‌های پیچیده بودند. جان براونینگ ، طراح نامدار سلاح، با همکاری کمپانی ملی اسلحه‌سازی بلژیک موسوم به FN، به دنبال خلق سلاحی بود که حداکثر قابلیت پنهان‌کاری، ارگونومی بالا و قابلیت اطمینان مکانیکی بی‌نقص را یک‌جا ارائه دهد. نتیجه این پروژه، تپانچه موفق FN Browning M1910 بود.
تپانچه FN Browning M1910 بر پایه مکانیزم گلنگدن مستقیم یا همان بارگذاری مجدد بر اثر پس‌زدن مستقیم گاز باروت عمل می‌کرد. این سلاح در دو پیکربندی کالیبر عرضه می‌شد: نسخه ۷.۶۵ میلی‌متری و نسخه کالیبر کوتاه‌برد ۹ میلی‌متری. نسخه ۹ میلی‌متری که در ترور سارایوو به کار رفت، خشابی با ظرفیت ۶ تیر داشت (در کالیبر ۷.۶۵ میلی‌متری ظرفیت خشاب ۷ تیر بود).
طول لوله سلاح ۸۸ میلی‌متر، طول کل تپانچه تنها ۱۵۳ میلی‌متر و وزن خالی آن در حدود ۵۹۰ گرم ثبت شده است. این مشخصات، سلاحی سبک و مرگبار را پدید آورد که برای درگیری‌های فاصله نزدیک طراحی شده بود.
توفیق فنی و قابلیت اطمینان بالای پلتفرم FN Browning M1910 باعث شد این سلاح تنها به یک حادثه تاریخی محدود نماند. این سلاح و ارتقاهای بعدی‌اش، به‌ویژه مدل کشیده‌تر FN Model 1922، به خدمت رسمی ارتش‌ها و نیروهای پلیس کشورهایی چون بلژیک، هلند، فرانسه، دانمارک، ترکیه و یوگسلاوی درآمد و حتی شمار زیادی از افسران ارتش سلطنتی ژاپن آن را به عنوان تپانچه سازمانی شخصی خریداری کردند.