پرویز جاهد معتقد است «زیرزمینی» و «بدون مجوز» بودن برخی فیلمهای ایرانی، از یک ویژگی تولیدی فراتر رفته و به سرمایهای نمادین برای دیدهشدن در جشنوارهها و بازار جهانی تبدیل شده است.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، پرویز جاهد، منتقد سینما در گفتگویی با خبرآنلاین، به بررسی تبدیل «بدون مجوز بودن» به یک امتیاز نمادین، نقش حاشیههای پیرامون این فیلمها در دیدهشدن آنها و شکلگیری نوعی «سفارش نامرئی» در انتخاب موضوعات مورد توجه جشنوارهها پرداخته است.
وقتی حاشیههای یک فیلم، پیش از خود آن دیده میشود
جاهد معتقد است خطرهای پیرامون تولید فیلمهای بدون مجوز، از برخورد قضایی و ممنوعالکاری گرفته تا حواشی مربوط به ساخت آنها، گاهی بیش از ارزشهای هنری خود آثار مورد توجه جشنوارهها، رسانهها و پخشکنندگان قرار میگیرد و همین مسئله «بدون مجوز» بودن را به سرمایهای نمادین تبدیل کرده است. او البته تأکید میکند این ویژگی میتواند از یک سو نشانه شجاعت مدنی و تلاش برای بازنمایی واقعیتهای مغفول باشد و از سوی دیگر، به برچسبی تبلیغاتی تبدیل شود که ضعفهای هنری اثر را پنهان میکند.
از «زیرزمینی بودن» تا «سفارش نامرئی»
به باور این منتقد، افزایش توجه به موضوعاتی مانند محدودیتهای اجتماعی، سرکوب، زنان، زندگی زیرزمینی و دیگر تابوهای فرهنگی، برخی فیلمسازان را به سمت تولید آثاری سوق داده که میدانند در فضای جشنوارهای شانس بیشتری برای دیدهشدن دارند. جاهد این روند را نوعی «سفارش نامرئی» میداند؛ سفارشی که لزوماً از سوی جشنوارهها بهصورت مستقیم مطرح نمیشود، اما فیلمساز با شناخت سلیقه و انتظارات این محافل، موضوعاتی را انتخاب میکند که احتمال موفقیت آنها در بازار جهانی بیشتر است.
متن کامل این گفتوگو را در اینجا بخوانید.
۵۹۲۴۴