جهان صنعت نیوز، کریستیانو رونالدو از طریق شبکه‌های اجتماعی و پس از حاشیه‌های پیرامون اردوی قبلی و ترک تمرینات در دانمارک، خداحافظی خود را از تیم ملی پرتغال اعلام کرد. از آن زمان به بعد تمام توجه رسانه‌ها به او معطوف شده بود. آیا کریستیانو به تیم ملی پرتغال برمی‌گشت یا تنش‌های او با ژرژ ژسوس ادامه پیدا می‌کرد؟ اتفاق‌نظری وجود نداشت و برعکس، تردید زیادی درباره بازگشت ستاره پرتغالی به اردوی تیم ملی پس از ترک جنجالی قبلی دیده می‌شد.
محرومیت سی‌روزه به همراه جریمه ۲۵۵ یورویی سپری شده بود. این تنبیهی بود که به خاطر ترک بدون اجازه اردوی تیم ملی برای مهاجم پرتغالی در نظر گرفتند. خود کریستیانو آشکارا اعتراف کرده بود که هرگونه جریمه‌ای را به خاطر ترک زودهنگام تیم ملی می‌پذیرد و همین‌طور هم شد، هرچند رابطه او با ژرژ ژسوس ترمیم نشد. کریستیانو احساس می‌کرد توضیحات سرمربی پرتغال خیانت به او بوده است و توافق صریح حاصل‌شده در نشست قبلی را رعایت نکرده‌اند. کریستیانو این موضوع را در نامه‌ای تند توضیح داد.
این رابطه همچنان در فضایی پرتنش ادامه داشت و کریستیانو به این فکر افتاده بود که آیا برای دیدار پیش روی تیم ملی پرتغال مقابل دانمارک در روز شنبه ۱۴ و ولز در ۱۷ نوامبر به اردو برود یا خیر. با وجود قرار گرفتن در فهرست اولیه پرتغال برای این دو مسابقه پایانی لیگ ملت‌های اروپا، بازگشت شماره ۷ پرتغال به شرایط عادی چرخشی ۱۸۰ درجه‌ای داشت. کریستیانو دیگر برای کشورش بازی نخواهد کرد.
پرتغال با نمایندگی پدرو پروئنچا، رئیس فدراسیون فوتبال، تلاش کرده بود برای بازگشت کریستیانو میانجیگری کند، اما این میانجیگری کاملاً مؤثر واقع نشد. اسطوره کشور با ۲۳۴ بازی و ۱۴۶ گل ملی از تیم ملی می‌رود. یک افسانه تمام‌عیار.
پست خداحافظی رونالدو از تیم ملی پرتغال
امروز، دوران حضورم در میادین با تیم ملی را به پایان می‌رسانم. با سری بلند و با افتخار از دستاوردهایم در این مسیر، با درک کامل اینکه تمام تلاشم را برای پرتغال انجام داده‌ام، این تصمیم را می‌گیرم.
گل‌ها فراموش می‌شوند، جام‌ها در موزه‌ها قرار می‌گیرند و رکوردهای جهانی در نهایت شکسته می‌شوند. اما یک چیز وجود دارد که زمان هرگز نمی‌تواند آن را پاک کند؛ و آن جایگاهی است که در قلب مردم داریم.
من زندگی‌ام را وقف این کردم که بهترین بازیکن جهان باشم و امروز، متوجه می‌شوم که بزرگترین دستاوردی که داشته‌ام، این بوده که شایستگی نمایندگی بهترین کشور جهان را داشته‌ام. از شما سپاسگزارم برای این بیست و سه سال. از شما سپاسگزارم که به من ایمان داشتید.
پرتغال همیشه بخشی از من خواهد بود. برای همیشه.
خطاب به مردم پرتغال، اکنون زمان آن رسیده که پیراهن شماره ۷ را دوباره به تیم ملی‌مان، تیم ملی همه ما، بازگردانیم. در طول ۲۳ سال، افتخار داشتم که این پیراهن را بپوشم، از آن دفاع کنم و آن را به استادیوم‌های سراسر جهان ببرم.
این تصمیم آسان نبود، اما اکنون زمان آن رسیده که آن را به نسل‌های آینده بسپاریم. به این ترتیب، سفری که در ماه اوت سال ۲۰۰۳ آغاز شد و زندگی من را برای همیشه تغییر داد، به پایان می‌رسد.
وقتی به دوران حضورم در تیم ملی نگاه می‌کنم، نه تنها بازی‌ها، گل‌ها و جام‌ها را به یاد می‌آورم، بلکه افرادی را که بخشی از این مسیر بودند، به خاطر می‌سپارم.
به مهاجرانی فکر می‌کنم که این مسابقات باعث شد احساس نزدیکی بیشتری به پرتغال داشته باشند، و به میلیون‌ها پرتغالی که از من حمایت کردند، با وجود اینکه هرگز با آنها ملاقات نکرده‌ام.
ایده واقعی فوتبال فراتر از یک بازی است؛ در نهایت، این درباره مردم است.
اگر روزی شما را خوشحال کرده‌ام یا باعث شده‌اید که به کشورمان افتخار کنید، تمام تلاش‌هایی که انجام داده‌ام، ارزشش را داشته است. وابستگی به پرتغال به این معناست که با هم درد بکشیم، با هم پیشرفت کنیم و دوباره به یکدیگر ایمان بیاوریم.
پرتغال همیشه به نسل‌های جدیدی از بازیکنان با انگیزه نیاز خواهد داشت، بازیکنانی که تسلیم نمی‌شوند و به توانایی خود در رسیدن به دستاوردهای بزرگ‌تر ایمان دارند. به هم‌تیمی‌هایم در تیم ملی، از تمام لحظاتی که با هم گذراندیم سپاسگزارم، از پیروزی‌ها گرفته تا شکست‌هایی که ما را قوی‌تر کردند. افتخار بزرگی بود که کاپیتان شما بودم، شما بخشی جدایی‌ناپذیر از داستان من هستید.
به خانواده‌ام، از شما به خاطر همراهی‌تان در این رویا و تحمل کردن فداکاری‌ها و غیبت‌هایم سپاسگزارم.
و به تمام پرتغالی‌های سراسر جهان، لحظه‌ای که سرود ملی نواخته شد، همیشه در خاطره‌ام باقی خواهد ماند، زمانی که همه در یک اشتیاق واحد جمع می‌شوند: پرتغال.
امروز، دوران حضورم در تیم ملی را با سر بلند و افتخار به تمام دستاوردهایی که داشته‌ام، به پایان می‌رسانم، اما من همیشه یکی از شما خواهم بود، در شادی‌ها و غم‌هایتان سهیم خواهم شد و از هر پیروزی پرتغال جشن خواهم گرفت.
از این ۲۳ سال سپاسگزارم، و از ایمانتان به من و کمک‌تان برای تحقق رویایی که از دوران کودکی‌ام در مادیرا آغاز شد.
پیراهن شماره ۷ و افتخاری که از پوشیدن آن دارم، برای همیشه بخشی از من خواهند بود. پرتغال همیشه در قلب من خواهد ماند.
اقتصاد‌آنلاین