به گزارش اطلاعات آنلاین، از آغاز جنگ، ایران دستکم ۳۱ مرکز نظامی و دیپلماتیک آمریکا را در هشت کشور هدف قرار داده و به صدها ساختمان و تأسیسات در عربستان، کویت و بحرین خسارت وارد کرده است؛ از جمله مقر ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا در بحرین که ویران شد.
حملات ایران حتی پس از اعلام پیروزی دونالد ترامپ در اول آوریل ادامه یافت و در ۱۷ ژوئیه، اصابت موشکهای ایرانی به محل اسکان نیروهای آمریکایی در پایگاهی در اردن، سه نظامی دیگر را کشت.
جویی آمر، همسر یکی از شش نظامی آمریکایی کشتهشده در آغاز جنگ ایران، میگوید: فرماندهی یگان ۱۰۳ ارتش آمریکا مسئول مرگ همسرم و دیگر سربازان است. آنها تصمیمهایی گرفتند که به کشته شدن این افراد منجر شد. همسرم سربازی فداکار و ثابتقدم بود. من و او سربازان این یگان را دوست داشتیم، اما فرماندهان آن فاجعهبار عمل کردند. این موضوع سیاسی نیست؛ آنها همسرم را کشتند. سربازانی که امروز به ارتش میپیوندند باید مطمئن باشند اتفاقی که برای همسر من افتاد، برای آنها تکرار نمیشود.
سرگرد استیون رمزباتم، معاون عملیات یگان ۱۰۳ ارتش آمریکا، میگوید: پیش از جنگ ایران، پنتاگون از ترس حملات تلافیجویانه، ۹۰ درصد نیروهای زمینی خود را از کویت خارج کرد، اما حدود ۷۰ نفر از نیروهای ما را به بندر شعیبه، در فاصله ۶۵ مایلی ایران، فرستاد؛ پایگاهی که هیچ حفاظتی در برابر حملات هوایی نداشت. دو بار به فرماندهان هشدار دادم که امنیت نداریم، اما گفتند نیازی به نگرانی نیست.
او ادامه میدهد: گزارشهای اطلاعاتی نشان میداد این پایگاه در فهرست اهداف ایران قرار دارد. درخواست سامانه ضدپهپادی کردیم، اما هرگز نرسید. پایگاه حتی پزشک و مرکز امداد ثابت نداشت و فقط یک آمبولانس در اختیار داشت. این یک شکست تاکتیکی در ارتش و فرماندهی بود که خودم را نیز در آن مسئول میدانم. اکنون از کنگره خواستهام درباره این کوتاهیها تحقیق کند.
تنر کارسون، امدادگر غیرنظامی مستقر در بندر شعیبه کویت، هم چنین روایت میکند: وقتی فهمیدم دهها سرباز آمریکایی قرار است به پایگاه منتقل شوند، نگران شدم؛ چون نه نیروی انسانی کافی داشتیم، نه تجهیزات پزشکی، نه امکانات انتقال مجروحان و نه ذخایر امدادی. تمام تجهیزات پزشکی ما فقط داخل خودروی من بود. نیکول آمر، یکی از شش نظامی آمریکایی که بعداً کشته شد، از من پرسید اگر حادثهای با تلفات گسترده رخ دهد چه برنامهای داریم. همه نگران بودند و پاسخ من همیشه این بود: فقط میتوانم زخمیها را به بیمارستان برسانم و حداکثر دو نفر را زنده نگه دارم.

