زندگی را چون اشکهایی تلخ از چشم خویش بر خاک ریخت و تمامت وجود را به خدا سپرد. باید تنهایی با خویش را پذیرفت و در خویشتن شکست.و براستی، امشب کوه غم را بر فراز شانههایم احساس میکنم؛ گویی زخمی تازهدوختهام که هنوز از خون لبریز است. باید در بادهخانه افلاکیان مست شد، سپس در قلمرو قرآن معبدی بنا کرد و در آن سنگ صبوری نهاد تا دردهای اساطیری انسان را با او در میان گذاشت. آنگاه باید به هستیِ تهی از نور معجزه نگریست و رازهای سر به مُهر بسیاری را در اعماق آن به تماشا نشست.
سرانجام باید در جستوجوی پیامبران رازهای ناگفته، نه از مسیر نادانی بشر، بلکه از بام ستارگان و گذرگاه کهکشانی مذهب اثیری عشق، سفری آهنگین به ذات لطیف خلقت آغاز کرد؛ سفری به آن سوی مرزهای ادراک، آنجا که از چکیدن زمان بر قامت اندیشه نشانی باقی نمیماند.آنگاه باید به طنین گریهآلود مناجاتی گوش جان سپرد که از ژرفای وجود برمیخیزد و در خلوت خدا طنینانداز میشود...
و چون همیشه، در این ساعت، از مسجدالنبی صدای اذان به گوش میرسد؛ گویی فرصتی دیگر برای برقراری توازن جسم و روح بر مدار مصائب هستی فراهم آمده است. درست در همین لحظه است که باید حلول روح نماز را در جان باور کرد؛ همانگونه که وحی، هر بار با طلوعی تازه در کائنات تجلی میکند.
من این شعر مقدس را آن هنگام نوشتم که از دهانم بوی فلسفه به مشام روحم نمیرسید و چنان در وسعت ابدیت گم شده بودم که مرزهای من و جهان از میان برخاسته بود. آن را برای تمام دنیا نوشتم؛ برای جهانی که شاید هنوز معنای سقوط یک کلمه را در یاختههای سکوت درنیافته است.
زمین باید حرکت انتقالی خود را به گرد من، با چرخش وضعی من پیرامون ذات عشقآجین واجبالوجود، به توازن برساند؛ زیرا رستگاری کائنات در همین سرّ مدغم نهفته است: در پیوندی ازلی میان انسان، عشق و حقیقتی که نامش را خدا نهادهایم.
با غمهای تناور خویش بر تردترین شاخه هستی نشستهام و آرام گریه میکنم؛ اما در چشمانم دیگر اشکی نمانده است.
دیری است که در اندوهی اسیدی، در حریق خون خویش سوختهام و خاکستر وجودم را بادهای بیاعتنایی به هر سو بردهاند.دیروز، کلمههای شیشهایام در یاختههای سکوت سقوط کردند؛ استخوان صدایم شکست و حنجرهام در ازدحام ناگفتهها فرو ریخت. امروز میخواهم تنها آینهای برای صداهای شکسته خویش باشم؛ آینهای که دیگر انعکاس هیچ چهرهای را برنمیتابد، مگر سیمای زخمخورده حقیقت را.
باری، یک عمر در وسعتی به وسعت خوبی سفر کردم؛ در جستوجوی کسی که تنش بوی دردهای مرا داشته باشد، کسی که زخمهایش با زخمهای من همخون باشد و سکوتش زبان گویای ناگفتههای من. اما نیافتم؛ نه در خاک، خدای کوچک خوشبختی خویش را، و نه کسی را که مرا به نام کهکشانیام صدا بزند.
و اینک با قلبی زخمپذیر و زودشکن، در گوشه اضلاع اندیشه و عاطفهام نشستهام و میدانم در زلزلهای دیگر، تمام بنای قلبم فرو خواهد ریخت.اکنون دریافتهام که رگ انسانیت، پوستی به ضخامت ابدیت دارد و چهبسا آفتاب دیگر بر عمر انسان نتابد. شاید جهان، پیش از آنکه ما معنای بودن را دریابیم، آخرین چراغ خویش را خاموش کند.
پس باید ترانههایم را بردارم و به سوی خورشید سفر کنم؛ پیش از آنکه آسمانگونه از هم بشکافم، پیش از آنکه آخرین کلمه در گلویم بلور شود و در سکوتی بیانتها سقوط کند.
زیرا گاهی انسان برای آنکه از فروپاشی خویش جان سالم به در ببرد، ناگزیر است به آسمان پناه ببرد؛ حتی اگر آسمان، چیزی جز سقف ترکخورده تنهایی او نباشد.
![[شجاعالدین ابراهیمی] سقوط کلمههای شیشهای در یاختههای سکوت](https://media.ettelaat.com/d/2026/10/17/4/383430.jpg?ts=1792241793000)
