به گزارش اطلاعات آنلاین، غار بورنیک در استان تهران و در ۱۲۰ کیلومتری شرق شهر تهران، ۱۲ کیلومتری جنوب غربی شهر فیروزکوه و ۶ کیلومتری حاشیه جنوبی «روستای هرانده» واقع شده است.
این غار در انتهای یکی از دره های منشعب از دره طولانی و وسیع هرانده قرار دارد که در ژرفای این دره، رودخانه پر آب نمرود جریان دارد و از شاخه های اصلی حبله رود محسوب می شود.
نام غار از دو کلمه «بور» و «نیک» تشکیل شده است. بور تغییر یافته کلمه «بار» جهت سهولت تلفظ در اضافه شدن به کلمه نیک است. «بار» به معنای ساحل، کنار و جای امن است. همانند کاربرد کلمه «بار» در لغت رودبار. بنابراین بورنیک یا بار نیک یعنی «محل امن خوب» که اسم پرمعنایی برای غار به علت موقعیت خاص قرارگیری آن است. دهانه غار از دید نهان و به رودخانه نزدیک است. به همین خاطر این غار محل امنی برای سکونت در مواقع خطر و زندگی در دوره غار نشینی بوده است.
دهانه غار به ابعاد ۱۰×۱۵ متر و بلندی ۶ متر است و در ارتفاع حدود ۲ هزار متری سطح دریا قرار دارد. برای ورود به غار باید ۱۴۸ پله را پایین رفت.
غار از چهار تالار بزرگ تاقدیسی شامل تالار اول، دوم، سوم و تالار پرتگاه تشکیل شده که در سقف هر کدام، شکاف (گسل) اولیه مولد غار به خوبی نمایان است. تالار اول حدود ۸ متر ارتفاع دارد.
تالار دوم ۱۰ تا ۲۰ متر ارتفاع دارد و دارای دالان‌هایی است که طول یکی از آنها به ۳۰ متر هم می‌رسد و تالار دوم را به تالار سوم وصل می‌کند. استالاکتیت‌های گل کلمی و نخودی با رنگ‌های صورتی در این تالار دیده می‌شوند.
عمیق ترین سطح غار در تالار سوم و مقابل دهلیز رابط پایینی بین دو تالار، حدود ۶۰ متر پایین تر از سطح دهانه غار واقع است. تالار پرتگاه همان طور که از نام آن مشخص است، پرتگاه‌های متعددی دارد که عمق برخی از آنها به ۲۰ متر نیز می‌رسد. البته یک محوطه مسطح به طول حدود ۲۰ متر و عرض ۵ متر نیز در آن وجود دارد که ممکن است یک پناهگاه برای غارنشینان بوده باشد. سفال‌هایی که در تالار اول این غار دیده شده‌اند، نشان می‌دهند که انسان‌های غارنشین در آن سکونت داشتند.
تخته‌سنگ‌های بزرگی در کف تالارهای اول و سوم غار قرار دارند که روی بعضی از آنها با لایه‌های خاک رس مرطوب پوشیده شده است.
طول شعبه اصلی غار حدود ۵۰۰ متر است. با اندازه‌گیری‌هایی که تاکنون انجام شده‌اند، طول غار را ۳۴۷۰ متر نشان می‌دهند و از همین رو، این غار عنوان طولانی‌ترین غار استان تهران و چهارمین غار طولانی ایران را به خود اختصاص داده است.
غار بورنیک یک غار آهکی است که در طول میلیون‌ها سال بر اثر فرسایش شیمیایی (حل شدن سنگ‌ها در آب) و فعالیت‌های زمین‌شناختی شکل گرفته است. این غار روی گسل زلزله قرار دارد.
استالاگمیت‌ها یا چکیده‌ها در غار بورنیک به رنگ‌های گل‌کلمی، نخودی، سفید و صورتی و میخی شکل هستند که ویژگی خاصی را به این غار بخشیده اند.
دشت بورنیک، مزارع منطقه، باغ های سیب و رودخانه نمرود نیز از دیگر دیدنی های روستای هرانده هستند. بهترین زمان بازدید از غار بورنیک اوایل بهار تا اواسط پاییز است. احتمال گم شدن در غار بورنیک بسیار کم است زیرا مسیر کاملاً مشخصی دارد. به دلیل قرارگیری غار روی گسل زلزله باید از ایجاد سر و صدا یا حرکات سریع پرهیز کرد.
«ارنست گایر» (Ernest Gayer)، محقق و غارنورد اتریشی که از سال ۲۰۰۷ میلادی به همراه گروهی از غارنوردان ایرانی پیمایش و نقشه برداری از غار بورنیک تهران را شروع کرده بود اطلاعاتی از این غار را در کتاب مرجع غارنوردان اتریشی منتشر کرده است.
این غار یک اثر طبیعی است که در سال ۱۳۸۱ با شماره ثبت ۶۳۳۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید.
باید توجه داشت به علت زمستان خوابی خفاش ها و دیگر جانوران ساکن غار، باید از بازدید و ورود به غارها در فصل سرما خودداری کرد.