به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از ساینس دیلی، دانشمندان با بررسی دوباره ۴۶ جمجمه باستانی، شواهدی از جراحات سر بالقوه کشنده در ۱۸ مورد کشف کردند که نشان می‌دهد حداقل ۳۹ درصد از افراد مورد مطالعه ممکن است عمداً کشته شده باشند. این یافته‌ها از یک نظریه صد ساله پشتیبانی می‌کند که می‌گوید ملازمان سلطنتی هنگام مرگ پادشاهان قربانی می‌شدند؛ احتمالاً برای خدمت به آنها در زندگی پس از مرگ.
شواهد پزشکی قانونی جدید نشان می‌دهد که برخی از اولین حاکمان مصر باستان، اعضای خاندان سلطنتی خود را هنگام مرگ می‌کشتند؛ احتمالاً به این دلیل که آن افراد بتوانند در زندگی پس از مرگ به آنها خدمت کنند. این کشف، دریچه جدیدی بر یک رسم تدفین وحشتناک می‌افکند که باستان‌شناسان بیش از یک قرن پیش به آن مشکوک بودند اما نتوانستند آن را اثبات کنند.
این شواهد از جمجمه‌های باستانی کشف شده در نزدیکی مقبره‌های سلطنتی در «ابیدوس» مصر، جایی که اعضای سلسله اول تقریباً ۵۰۰۰ سال پیش دفن شده بودند، به دست آمده است. هنگامی که «فلیندرز پتری»، باستان‌شناس، در دهه ۱۹۲۰ قبرها را کاوش کرد، متوجه شد که تعداد غیرمعمول زیادی از مردم در اطراف پادشاهان دفن شده‌اند. او گمان می‌کرد که این افراد پس از مرگ حاکمانشان قربانی شده‌اند، اما نتوانست شواهد فیزیکی از جراحات کشنده را شناسایی کند.
اکنون، یک معاینه پزشکی قانونی مدرن، نشانه‌هایی از ضربه مغزی بالقوه کشنده را در ۱۸ جمجمه از ۴۶ جمجمه کشف کرده است که تقریباً ۳۹ درصد از افراد مورد مطالعه را نشان می‌دهد. این یافته‌ها، پشتیبانی جدید و قانع کننده‌ای را برای این نظریه ارائه می‌دهد که قربانی کردن انسان در سنت‌های تدفین اولین پادشاهان مصر باستان نقش داشته است.
دکتر «روزلین کمپبل» از دانشگاه پردو که سرپرستی این تحقیق را بر عهده داشت، گفت: «من تا حدودی به این دلیل جذب این ملازمان شدم که اگرچه آنها در اطراف خاندان سلطنتی دفن شده بودند، اما بیشتر آنها در روایت‌های بزرگتر به حاشیه رانده می‌شدند.» کمپبل همچنین نویسنده کتاب «خشونت و قربانی انسانی تحت حمایت دولت در مصر سلسله‌ای اولیه» (انتشارات روتلج) است که به زودی منتشر خواهد شد.
رازی ۵۰۰۰ ساله پیرامون اولین پادشاهان مصر
حدود ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد، اولین پادشاهان مصر متحد، مجتمع‌های تدفین مفصلی را در ابیدوس ساختند. این مکان‌ها شامل مقبره‌های سلطنتی، اتاق‌های تدفین اضافی و مناطق محصوری بودند که گمان می‌رود برای مراسم تشییع جنازه استفاده می‌شده است.
در اطراف سازه‌های اصلی، گورهای کوچک‌تری وجود داشت که به صورت ردیفی چیده شده بودند. برخی از مکان‌های دفن سلطنتی با صدها مورد از این دفن‌های فرعی همراه بودند که سوالاتی را مطرح می‌کند در مورد اینکه چرا این تعداد زیاد از مردم در ارتباط نزدیک با یک حاکم دفن شده‌اند.
کمپبل گفت: "هر دفن فرعی یک اتاق ساده در ردیفی از ده‌ها دفن دیگر بود. برخی از مردم یک تابوت ساده داشتند. اکثر مردم چند کالای قبر مانند ظروف سرامیکی داشتند و بسیاری از قبرها همچنین شامل اشیاء کوچکی مانند ابزارهای مسی، نوک پرتابه یا مجسمه‌های کوچک عاج بودند. پتری چند علامت قبر پیدا کرد که نام و گاهی اوقات عناوین رسمی روی آنها وجود داشت. به نظر می‌رسد این عناوین بیشتر به مقامات سطح پایین یا متوسط و همچنین صنعتگران اشاره دارد."
تمرکز فوق‌العاده قبرها، پتری را به این فرضیه سوق داد که افرادی که در کنار پادشاهان دفن شده‌اند، قربانیان عملی معروف به قربانی ملازم بوده‌اند
کمپبل توضیح داد: "قربانی ملازم نوعی قربانی انسانی است که در آن افراد نزدیک به یک حاکم هنگام مرگ حاکم کشته می‌شوند." در بسیاری از فرهنگ‌ها، قربانی کردن نوکران به دلیل این باور انجام می‌شود که افراد قربانی شده در نوعی زندگی پس از مرگ به خدمت به حاکم ادامه خواهند داد، اما قربانی کردن نوکران همچنین می‌تواند نمایش درونی قدرت حاکم باشد. برخی از نوکران ممکن است داوطلبانه برای رسیدن به زندگی ابدی یا افتخار بمیرند، برخی دیگر ممکن است انتخاب شده یا حتی مجبور به این کار شده باشند.
با وجود شرایط مشکوک، پتری نتوانست شواهد قانع کننده‌ای مبنی بر مرگ خشونت‌آمیز افراد پیدا کند. بدون جراحات کشنده قابل شناسایی، احتمال قربانی کردن انسان همچنان یک راز باستان‌شناسی حل نشده باقی مانده بود.
کمپبل تصمیم گرفت شواهد حفاری اولیه را دوباره بررسی کند، به این امید که تکنیک‌های پزشکی قانونی مدرن بتوانند سرنخ‌هایی را آشکار کنند که یک قرن پیش از محققان پنهان مانده بود.
پزشکی قانونی مدرن شواهدی از مرگ‌های خشونت‌آمیز را آشکار می‌کند
اگرچه پتری کاوش‌های خود را با دقت مستند کرد، اما در نهایت بیشتر بقایای انسانی را دوباره دفن کرد. با این حال، او مجموعه‌ای از جمجمه‌ها را حفظ کرد که برخی از آنها به بریتانیا منتقل شدند.
کمپبل ۴۶ مورد از این جمجمه‌ها را در مجموعه داک‌ورث در دانشگاه کمبریج پیدا کرد و آنها را با استفاده از دانش پزشکی قانونی معاصر بررسی کرد.
نتایج، جراحاتی را آشکار کرد که قبلاً ناشناخته مانده بودند. 18 جمجمه، ترومای جمجمه‌ای قابل توجهی را نشان دادند؛ عمدتاً به شکل شکستگی‌های خطی. پتری ظاهراً این ترک‌ها را به عنوان آسیب‌های ناشی از فرآیندهای طبیعی تفسیر کرده بود، نه جراحاتی که توسط افراد زنده متحمل شده‌اند.
روش‌های پزشکی قانونی مدرن، شناسایی شکستگی‌ها را به عنوان جراحات قبل از مرگ امکان‌پذیر ساخت؛ به این معنی که آنها در حدود زمان مرگ رخ داده‌اند. ویژگی‌های آنها نشان می‌دهد که برخی از افراد ممکن است ضربات عمدی و بالقوه کشنده به سر وارد کرده باشند.
کمپبل، که همچنین شواهدی از ضربه شدید در برخی از ۱۸ جمجمه، از جمله آسیب ناشی از خرد شدن در چشم یک فرد، گزارش کرده است، گفت: «آسیب‌های روی جمجمه‌های حفظ شده عموماً شکستگی‌های خطی هستند که احتمالاً باعث بیهوشی سریع، خونریزی داخلی و مرگ می‌شوند.»
این یافته‌ها نشان می‌دهد که حداقل ۳۹ درصد از افراد مورد بررسی ممکن است عمداً کشته شده باشند و شواهد جدید مهمی را در حمایت از فرضیه دیرینه قربانی کردن انسان ارائه می‌دهند.
ملازمان سلطنتی مصر باستان چگونه کشته شدند؟
اگرچه آسیب‌های جمجمه شواهد محکمی از خشونت ارائه می‌دهند، اما شرایط دقیق مرگ‌ها همچنان نامشخص است.
آثار هنری مصر باستان اغلب پادشاهان را در حال حمله به دشمنان با گرز به تصویر می‌کشد، اما کمپبل خاطرنشان کرد که ملازمان سلطنتی دفن شده در ابیدوس جنگجویان دشمن نبودند. این آسیب‌ها همچنین با آسیب‌هایی که معمولاً با این سلاح‌ها مرتبط هستند، مطابقت ندارند.
گرز معمولاً شکستگی‌های فرورفته جمجمه ایجاد می‌کند، در حالی که آسیب‌های شناسایی شده در این مطالعه عمدتاً خطی بودند. چنین شکستگی‌هایی معمولاً با ضربات ناشی از اشیاء پهن و صاف یا سقوط شدید مرتبط هستند.
سقوط‌های تصادفی را نمی‌توان به طور کامل رد کرد. با این حال، سقوطی که به اندازه کافی قوی بوده و باعث شکستگی جمجمه شده باشد، احتمالاً باعث ایجاد جراحاتی در جاهای دیگر اسکلت شده است. چنین آسیبی باید در سوابق حفاری یا عکس‌های پتری ظاهر می‌شد، اما هیچ مدرکی در این مورد ثبت نشده است.
محققان همچنین نمی‌توانند نحوه مرگ افراد باقی مانده را مشخص کنند. برخی ممکن است به طور طبیعی مرده باشند؛ در حالی که برخی دیگر ممکن است با استفاده از روش‌هایی که هیچ علامت قابل تشخیصی روی استخوان‌هایشان باقی نمی‌گذارد، مانند خفگی، کشته شده باشند.
اگر بقیه اسکلت‌های آنها برای بررسی در دسترس بود، ممکن بود جراحات بیشتری نیز یافت شود. متأسفانه، بیشتر این بقایا بیش از یک قرن پیش دوباره دفن شدند و محققان تنها بخشی از شواهد فیزیکی را در اختیار داشتند.
جمجمه‌های باستانی سرنخ‌های جدیدی از گذشته تاریک مصر را آشکار می‌کنند
این یافته‌ها نشان می‌دهد که چگونه مجموعه‌های باستان‌شناسی می‌توانند سرنخ‌های مهمی را مدت‌ها پس از حفاری اولیه خود حفظ کنند. حتی زمانی که شواهد ناقص هستند، پیشرفت در تکنیک‌های علمی می‌تواند پاسخ‌های جدیدی به سؤالاتی ارائه دهد که محققان قبلی قادر به حل آنها نبودند.
برای کمپبل، امکان یافتن و بررسی بقایای اسکلت، فرصتی جذاب و ویژه فراهم می‌کند برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد افرادی که در اطراف اولین پادشاهان مصر دفن شده‌اند.
کمبل گفت: "اگر منابع نامحدودی داشتم، دوست داشتم بفهمم اجساد این افراد کجا ممکن است باشد و آنها را تجزیه و تحلیل کنم!
با این حال، این مطالعه نشان می‌دهد که وقتی داده‌های قبلی را با روش‌ها و دانش به‌روز شده، حتی برای مجموعه داده‌هایی که ناقص و ناکامل هستند، بررسی می‌کنیم، چقدر اطلاعات جدید در مورد گذشته می‌تواند آشکار شود."