به گزارش اطلاعات آنلاین، ۸۰ درصد از واردات ایران قبلاً از طریق دریا بود که هیچ‌کدام از آنها اکنون عبور نمی‌کنند. اکنون حجم عظیمی از کالاها از طریق گذرگاه‌های مرزی زمینی ایران وارد می‌شوند. حتی در بهترین شرایط، و اگر توان عبور دو یا سه برابر هم شود، گذرگاه‌های مرزی زمینی تنها می‌توانند بخش بسیار کوچکی از کالاهایی را که اکنون از دریاهای آزاد خارج می‌شوند، مدیریت کنند. اما در حال حاضر، بسیاری از نقاط مرزی ایران برای حفظ حجم واردات حتی در سطح قبل از جنگ، چه رسد به هر گونه افزایش ترافیکی که به واسطه محاصره دریایی منحرف شده، تلاش می‌کنند.
برای مثال، در گذرگاه ایران-ترکیه در برزگان، کامیون‌های ایرانی سه هفته برای عبور به ترکیه و کامیون‌های ترکیه‌ای یک هفته برای ورود به ایران منتظرند. در مرز عراق، گذرگاه مرزی شیب پس از سه هفته تعطیلی به تازگی بازگشایی شده است - فقط گذرگاه سومار به طور نامحدود بسته خواهد ماند. در مرز پاکستان، گذرگاه‌های گبد-ریمدان، تفتان، مند و چاگای به طور گسترده بسته شده‌اند.
اما همه اینها نقاط عبور رسمی هستند که توسط مأموران گمرک و کنترل مرزی اداره می‌شوند و هر زمان که آربیتراژ در مرزها بین عرضه و تقاضا و قیمت کالاهای مشابه افزایش می‌یابد، قاچاق نیز افزایش می‌یابد.
در حال حاضر تفاوت‌های زیادی در عرضه و تقاضا و قیمت فرآورده‌های نفتی وجود دارد. ایران در صادرات تولید خود مشکل دارد در حالی که پاکستان از کمبود شدید بنزین، گازوئیل و گاز رنج می‌برد. بنابراین، در حالی که چنین تجارتی پیش از جنگ وجود داشت، تجارت قاچاق خرد در مرز پاکستان و ایران رونق گرفته و در مرز با عراق تکرار می‌شود. اختلاف قیمت، قاچاق حتی یک بشکه پنج گالنی بنزین از طریق مرزهای زمینی یا دریایی را توجیه‌پذیر می‌کند و قاچاقچیان با استفاده از قایق‌های کوچک، وانت، موتورسیکلت و حتی الاغ، بنزین را بارگیری می‌کنند.