به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از رویترز، حتی بدون از سرگیری جنگ تمام‌عیار، این هزینه‌های اضافی می‌تواند به ایجاد کف برای قیمت‌های جهانی نفت کمک کند. سوال این است که این تعادل ناپایدار تا چه مدت می‌تواند دوام بیاورد.
قیمت نفت خام برنت روز سه‌شنبه برای اولین بار از اواخر ماه اوت به زیر ۹۰ دلار در هر بشکه رسید و نسبت به بالاترین قیمت اخیر خود در ۳۰ اکتبر که ۱۱۸ دلار بود، بیش از ۲۰ درصد کاهش یافت، زیرا سرمایه‌گذاران به طور فزاینده‌ای تشدید عمده دیگری در درگیری ایالات متحده و ایران پس از شکست حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده را نادیده می‌گیرند.
ترامپ روز دوشنبه این دیدگاه را تقویت کرد و گفت که به دنبال درخواست‌های متحدان خلیج فارس، از اقدام نظامی جدید علیه ایران خودداری خواهد کرد. اما ارتش ایالات متحده همچنان به تقویت نیروها در خاورمیانه ادامه می‌دهد. تلاش‌های میانجیگری به رهبری قطر و پاکستان ادامه دارد، گرچه به نظر می‌رسد واشنگتن و تهران در مورد برخی از حساس‌ترین مسائل، به ویژه برنامه هسته‌ای ایران، اختلاف نظر زیادی دارند.
این نشان می‌دهد که توقف فعلی حملات هوایی ترامپ ممکن است نشانه‌ای از پایان قریب‌الوقوع درگیری نباشد. در عوض، ممکن است یک مکث تاکتیکی باشد زیرا ترامپ در حال بررسی این است که آیا دور دیگری از حملات هوایی می‌تواند دست واشنگتن را در دستیابی به توافقی مطلوب برای پایان دادن به جنگی که اکنون در نهمین ماه خود است، بهبود بخشد یا خیر.
درگیری‌های کم‌شدت، حتی با وجود بهبود صادرات نفت خام منطقه، در حال تبدیل شدن به روال جدید خاورمیانه است.
راهکارهای پرهزینه
جریان نفت خام از خلیج فارس در ماه‌های اخیر به طرز چشمگیری افزایش یافته است. طبق گزارش کپلر، ترافیک از طریق تنگه هرمز از ابتدای اکتبر به طور متوسط 10.5 میلیون بشکه در روز بوده است. گرچه این رقم هنوز کمتر از میانگین 13.5 میلیون بشکه در روز قبل از جنگ است، اما از عمق اختلال بیشتر است. علاوه بر این، با احتساب مسیرهای جایگزین دور زدن هرمز، میانگین کل صادرات نفت خام خلیج فارس از ابتدای اکتبر به ۱۶.۷ میلیون بشکه در روز افزایش یافته که اندکی کمتر از سطح ۱۷ میلیون بشکه در روز قبل از جنگ است.
این بهبود، همراه با لحن ملایم‌تر ترامپ، به توضیح این موضوع کمک می‌کند که چرا قیمت نفت خام در هفته گذشته به شدت کاهش یافته است. اما این موضوع یک تمایز مهم را پنهان می‌کند: خطر یک جنگ تمام‌عیار دیگر کاهش یافته است، اما هزینه زندگی با درگیری موجود کاهش نیافته است.
حملات ایران به کشتی‌هایی که از تنگه هرمز عبور می‌کنند، تقریباً به یک اتفاق روزانه تبدیل شده است. سازمان بین‌المللی دریانوردی از آغاز جنگ در ۲۸ فوریه تا ۹ نوامبر، ۱۳۱ حادثه تاییدشده در نزدیکی این آبراه باریک را ردیابی کرده است.
این تعداد در ماه اکتبر به شدت به ۳۵ مورد افزایش یافت که بالاترین مجموع ماهانه در طول درگیری است. رقم واقعی احتمالاً بیشتر است زیرا صاحبان کشتی اغلب ترجیح می‌دهند حوادثی را که خسارت کمی دارند یا هیچ خسارتی ندارند، گزارش نکنند. صادرکنندگان نفت و گاز طبیعی مایع خلیج فارس با ارسال تانکرها به صورت کاروانی از طریق هرمز، استفاده از مسیرهای باریک نزدیک به سواحل عمان تحت حفاظت نیروی دریایی ایالات متحده و انجام انتقال کشتی به کشتی برای محدود کردن مواجهه با هر کشتی، به این وضعیت واکنش نشان داده‌اند.
در حالی که این فرآیند پیچیده در حال کار است، اما هزینه بالایی دارد. هزینه‌های حمل و نقل و بیمه حدود ۱۰ برابر سطح قبل از جنگ باقی مانده است.
عادی‌سازی شرایط استثنایی
تولیدکنندگان خلیج فارس در حال عادی‌سازی شرایط استثنایی هستند. در حالی که شرایط عادی جدید، انعطاف‌پذیری فوق‌العاده صنعت نفت خلیج فارس را برجسته می‌کند، بر ضعف تعادل امروز نیز تأکید دارد. برای دهه‌ها، اختلال مداوم در حمل و نقل دریایی از طریق هرمز به عنوان یک رویداد دور از دسترس اما بالقوه فاجعه‌بار تلقی می‌شد. با این حال، تولیدکنندگان نشان داده‌اند که می‌توانند با راه‌حل‌های خلاقانه سازگار شوند.
اما سازگاری با یک بحران به معنای حل آن نیست. ایران در حال حاضر انگیزه زیادی برای ادامه حمله به کشتی‌هایی که از هرمز عبور می‌کنند، دارد. در حالی که محاصره صادرات نفت ایران اقتصاد این کشور را خفه می‌کند، دولت هیچ نشانه‌ای از تمایل به مصالحه بر سر خطوط قرمز خود نشان نمی‌دهد. تهران احتمالاً معتقد است می‌تواند از واشنگتن بیشتر دوام بیاورد، به ویژه پس از شکست حزب جمهوری‌خواه در هفته گذشته.
واشنگتن تا چه مدت آماده است تا بار مالی و نظامی حفاظت از ترافیک از طریق هرمز را به دوش بکشد؟
محیط بدون جنگ و بدون صلح همچنین احتمالاً مانع بازسازی زیرساخت‌های انرژی خلیج فارس که در جریان درگیری آسیب دیده‌اند، به ویژه در عربستان سعودی، که همچنان مورد حمله یمنی‌های همسو با ایران قرار دارد، خواهد شد. اپراتورها انگیزه کمی برای انجام تعمیرات دائمی پرهزینه که می‌تواند به سادگی اهداف جدیدی ایجاد کند، خواهند داشت. بنابراین، احتمال بیشتری وجود دارد که اصلاحات کوتاه‌مدت پیروز شوند.
یک انتخاب نامناسب
این موضوع ترامپ را با یک انتخاب نامناسب روبرو می‌کند. انتخابات میان‌دوره‌ای سیگنال واضحی در مورد هزینه سیاسی یک جنگ نامحبوب ارسال کرد. اما آیا واشنگتن حاضر است توافقی را بپذیرد که تأثیر کمی بر مهار برنامه هسته‌ای تهران دارد و این ایده را تقویت می‌کند که ایالات متحده در جنگ شکست خورده است؟
اگر در هفته‌های آینده پیشرفت دیپلماتیک ملموسی حاصل نشود، ترامپ همچنان می‌تواند نتیجه بگیرد که حملات مجدد بهترین فرصت برای تقویت موضع آمریکا در مذاکرات است. با این حال، مگر اینکه اقدام نظامی ضربه‌ای قاطع وارد و دولت ایران را به شدت تضعیف کند، دور دیگری از جنگ می‌تواند موقعیت تهران را سخت‌تر و رسیدن به توافق را دشوارتر سازد.
بنابراین، خطر صرفاً افزایش چشمگیر قیمت نفت ناشی از جنگ مجدد نیست. بلکه این است که خاورمیانه به چیزی پایدارتر و موذیانه‌تر تبدیل شود: یک درگیری به اندازه کافی شدید که حمل و نقل دریایی را خطرناک و بیمه را گران کند و زیرساخت‌های انرژی را آسیب‌پذیر نگه دارد، اما به اندازه کافی مهار شده باشد که جهان یاد بگیرد با آن کنار بیاید.