به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، حتی مارتین اسکورسیزی، فیلمساز افسانه‌ای و سنت‌گرا، اخیراً از مدل‌های هوش مصنوعی برای طراحی استوری‌برد فیلم جدیدش استفاده کرده است. اما در این میان، یک سوال بنیادین ذهن اهالی هنر را درگیر کرده است: آیا هنر اصیل انسانی می‌تواند از این موج سهمگین جان سالم به در برد؟
در حالی که صحبت از فیلم‌هایی با دیالوگ‌های ماشینی و بازیگران دیجیتالی بیشتر به آینده تعلق دارد، بحران مشاغل پشت صحنه همین حالا شروع شده است. جیمز کامرون به عنوان حامی فناوری‌های نوین در هیئت‌مدیره شرکت‌های هوش مصنوعی فعالیت می‌کند، استیون سودربرگ برای مستند خود از انیمیشن‌های مبتنی بر متا بهره برده و کریستوفر نولان، با وجود اینکه جایگزینی کامل انسان‌ها را «چرت‌وپرت» می‌خواند، ابزارهای تصویربرداری هوش مصنوعی را کاربردی می‌داند.
اما بزرگ‌ترین قربانیان این تغییر، هنرمندان استوری‌برد هستند؛ طراحانی که با خطوط، یادداشت‌ها و دیاگرام‌های خود، دنیای خیال‌پردازی‌شده روی کاغذ را به نقشه‌ای راهبردی برای فیلمبرداری تبدیل می‌کنند.
بسیاری به اشتباه فکر می‌کنند استوری‌برد یعنی کشیدن نقاشی‌های زیبا. اما حقیقت این است که استوری‌برد فرآیندی پویا و حاصل یک تعامل عمیق انسانی است.
الکس کلارک، هنرمند استوری‌برد فیلم‌هایی چون «میکی ۱۷»، می‌گوید ساخت استوری‌برد یعنی دور هم نشستن، بحث کردن، خلق ایده‌ها، خواندن دیالوگ‌ها و ایجاد یک پیوند خلاقانه مشترک.
دنی ویلنوو، کارگردان «تل‌ماسه»، هنرمند همکار خود سام هودکی را «امتدادی از مغز خود» می‌داند و استوری‌برد را نه فقط یک طرح، بلکه «شکل جدیدی از نوشتن و رؤیاپردازی سینمایی» توصیف می‌کند.
از دوران والت دیزنی و فیلم «زیبای خفته» گرفته تا آلفرد هیچکاک که صحنه مشهور حمام در «روانی» را با همکاری سال باس طراحی کرد، استوری‌بردها همیشه گنجینه‌ای از تاریخ سینما بوده‌اند. کارگردانانی چون آکیرا کوروساوا و بونگ جون هو (کارگردان «انگل») همواره بر اهمیت این نقشه‌ها تأکید کرده‌اند؛ بونگ جون هو کار روی صحنه بدون استوری‌برد را به ایستادن در شلوغی ترمینال گراند سنترال با لباس زیر تشبیه می‌کند!
امروز برنامه‌های متن‌به‌تصویر می‌توانند در چند ثانیه طرح‌هایی خیره‌کننده تولید کنند. این امر باعث شده است تا برخی استودیوها به سمت گزینه‌های ارزان‌تر و سریع‌تر بروند. با این حال، کارشناسانی مانند فردیناندو کوکو معتقدند که چالش‌ها و خطاهای انسانی در فرآیند سنتی خلق اثر، همان نقطه عطف و ارزش اصلی هنر بوده‌اند. نیاز به گفتگو و تعامل با دیگران است که دیدگاه هنری را وسعت می‌بخشد.
کلارک پیش‌بینی می‌کند که با هجوم محتوای مصنوعی، ارزش کار انسان‌ها بیش از پیش درک خواهد شد: «فیلم‌های موفق در نهایت کاری می‌کنند که شما به عنوان یک انسان چیزی را احساس کنید و استوری‌بردهای دستی، اصالت این حس انسانی را مستقیماً روی کاغذ زنده نگه می‌دارند.»