به گزارش اطلاعات آنلاین، هر روز در شهرهای بزرگ جهان در ساعت تعطیلی اداره ها، زمانی که همه از محل کار به خانه هایشان می روند هزاران نفر خود را در اتوبوس ها، خودروهای سواری و قطارها جا می دهند. اما در ترمینالی که ساخته خواهد شد، شش نفر سوار یک قطار بدون چرخ استوانه ای شکل می شوند و در صندلی های خود جای می گیرند. در بسته می شود و واگنی که شبیه به کپسول است بی صدا وارد یک لوله خالی یا به عبارتی فضای خلأ لوله ای شکل می شود. صدای چفت شدنی که از بیرون به گوش می رسد نشان دهنده این است که میدان مغناطیسی استوانه فعال شده است و واگن مانند گلوله ای که از تفنگ شلیک شده باشد از جا در می رود و شتاب می گیرد. فقط در عرض ۱۷ ثانیه سرعت آن به حدود ۶۰۰۰ تا ۸۰۰۰ کیلومتر در ساعت می رسد و با همین سرعت به پیش می رود. به عبارتی می توان گفت که مسافرین از یک ایستگاه در تهران پس از حدود ۱۰ دقیقه در ایستگاهی در مشهد پیاده می شوند، در صورتی که اگر می خواستند با قطارهای متداول و سریع السیر سفر کنند حدود ۸ تا ۱۰ ساعت طول می کشید تا به مقصد برسند.
این همان چیزی است که «داریل اوستِر»، بنیان گذار «حمل و نقل لوله ای در خلأ (ET3)» برای مسافران آینده قطار پیش بینی کرده است. طرح ثبت شده او برای ساخت یک «قطار خلأ رو» یا «قطار وکیومی» (Vactrain یا vacuum tube train) که البته امروزه دانشمندان چینی از دانشگاه جیائوتونگ در حال توسعه آن هستند، یعنی ترکیبی از «تونل های بدون هوا» و «فناوری قطارهای مغناطیسی مَگلِو» است.
در این فناوری یک میدان مغناطیسی قدرتمند جایگزین ریل ها و چرخ های قطار می شود. اگر همه چیز طبق پیش بینی های اوستِر پیش برود، می توان او را یکی از پیشگامان سیستم حمل و نقل آینده دنیا معرفی کرد.
قطارهای وکیومی ـ لوله ای مفهوم جدیدی نیستند. اما قطارهای مشابهی که پیش از این ساخته شده اند می توانند روی چرخ هایشان یا روی ریل های مغناطیسی حرکت کنند. وجود آهن رباهای قدرتمند این امکان را فراهم می کند که کپسول های مسافری سبک وزن شرکت ET3 درون لوله هایی که خلأ در آن ها حکم فرما است شناور شوند، بدون این که عوامل بازدارنده ای مانند هوا یا تماس با سطوح جلوی سرعت آن ها را بگیرند. به عبارتی دیگر، هیچ چیز مانعش حرکت این قطارها با سرعت بسیار بالا نمی شود که این کاهش مصرف انرژی را به همراه دارد.
این قطارهای کپسولی قادر خواهند بود با دامنه سرعت ۴۰۰ تا ۸۰۰۰ کیلومتر در ساعت لوله ها را بپیمایند. این شتاب ۵ تا ۶ برابر بیشتر از سرعت صوت در جو زمین به موازات سطح دریا است. قطارهای وکیومی ممکن است از نیروی جاذبه برای بالا بردن سرعت خود استفاده کنند. اگر سرعت پیش بینی شده برای آنها به مرحله اجرا برسد، این قطارها از هواپیماها که پرسرعت ترین حالت مسافرت را فراهم می کنند جلو خواهند زد. با همه این ها، اگر پیشرفت های قابل ملاحظه ای برای ساخت تونل های خلأ و دیگر زیرساخت های لازم حاصل نشوند، قطارهای وکیومی به طرز ناباورانه ای گران قیمت خواهند بود.
شبکه وسیعی از تونل های لوله ای
کپسول های خلأ را می توان با استفاده از رایانه هایی که کاملاً کالیبره شده اند، بدون این که با هم برخورد کنند با فواصل زمانی بسیار کوتاه پشت سر هم در مسیرها روانه کرد. ظرفیت یک تونل لوله ای معادل یک بزرگراه با ۳۲ مسیر برآورد شده است. اوستر سیستم قطاری ET3 را با شیوه عملکرد اینترنت مقایسه می کند. بسته های کوچک حاوی اطلاعات که هر کدام دارای آدرس معین و کد عددی هستند، راه خودشان را درون شبکه پیدا می کنند در حالی که با سرعت زیاد از میان ترافیک رد می شوند. کپسول های قطار وکیومی نیز هر کدام دارای یک کد عددی هستند و بنابراین زمانی که مسافری به مقصدی وارد می شود، رایانه کپسول مورد نظر را به درون لوله مناسب هدایت می کند.
با توسعه این سیستم ها، شبکه وسیعی از تونل ها ایجاد خواهد شد و تعداد زیادی کپسول یا واگن معلق در این لوله ها در رفت و آمد خواهند بود. زمانی که یک کپسول به نقطه ای می رسد که مسیر لوله ای منشعب شده است، یک سیستم هدایت کننده آن را با فشاری جزئی به درون لوله مناسب هُل می دهد.
از نظر اوستر ساخت تونل های لوله ای بدون هوا که برای عملکرد این سیستم حمل و نقل لازم هستند آسان است. شبکه ای از پمپ ها، هوا را به بیرون لوله های بسیار محکمی پرتاب می کند که می توانند در برابر فشار وارد شده مقاومت کنند. خلأ در ساخت وسایل زیادی از جمله تلویزیون کاربرد دارد. تلویزیون ها به قدری محفوظ از هوا هستند که می توانند تا سال ها خلأ را در خود نگه دارند. لوله های خلأ طراحی شده که کپسول های قطار در آنها جا به جا می شوند نیز دقیقاً همین ویژگی را دارند.
راحتی و آسایش مسافران
با توجه به این که کپسول های حمل مسافر در خلأ حرکت خواهند کرد، قادر نخواهند بود گرما را از خود خارج کنند. در نتیجه باید مجهز به سیستم های خنک کننده باشند. لازم است در کابین های این کپسول ها هوای فشرده شده وجود داشته باشد تا راحتی مسافرها تأمین شود، درست مانند کابین هواپیماهای مسافربری.
در صورتی که یک کپسول در حال حرکت ناگهان متوقف شود، یک سیستم اضطراری، هوای مورد نیاز مسافرها را برایشان فراهم خواهد کرد. این عملکرد نیز مشابه عملکرد هواپیماهای امروزی است. قسمت غیر فعال شده مسیر را می توان مسدود کرد تا هوا از طریق سوپاپ ها وارد لوله شود. در این صورت فشار به حالت عادی در می آید و امکان تخلیه مسافرها فراهم می شود. همه این اتفاق ها باید در مدت زمانی رخ دهد که کپسول های دیگر موجود در لوله فرصت کم کردن سرعت خود با کمک مقاومت هوا را داشته باشند.
بهترین اندازه ای که برای کپسول مسافری در نظر گرفته شده است قطر ۵ فوت است. کپسولی با این ابعاد به اندازه خودروهای مسافری بزرگ خواهد بود، با این تفاوت که سه ردیف صندلی در آن تعبیه خواهد شد. تفاوت دیگر این کپسول ها با خودروهای سواری یا قطارهای متداول در این است که مسافرها نمی توانند فضای بیرون پنجره را ببینند، چون درون لوله های وکیوم شده سفر می کنند. برای رفع این نارضایتی احتمالی پنجره های مجازی برای هر کپسول در نظر گرفته خواهد شد. این پنجره ها در حقیقت صفحه های نمایشی هستند که فیلم و برنامه های تلویزیونی پخش می کنند تا مسافران در طول سفر سرگرم شوند.