به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، اگر زمانی گذارتان به روزنامه‌فروشی یک فرودگاه افتاد، شاید بد نباشد نگاهی به داخل یکی از کتاب‌های او بیندازید. پیشون با لحنی پنهان‌کارانه می‌گوید: «من امضاهای چریکی و غافلگیرکننده انجام می‌دهم! وارد فروشگاه می‌شوم و محض احتیاط همه کتاب‌ها را امضا می‌کنم. شیفته این فکرم که بچه‌ها کتابی بخرند، به تعطیلات بروند و ناگهان ببینند من آن را امضا کرده‌ام. گاهی اوقات حتی می‌نویسم: غافلگیر شدی؟»
امسال سالی بزرگ برای پیشون است؛ بیست‌وپجمین کتاب از مجموعه تام گیتس با نام تام گیتس (هنوز) معروف نیست منتشر شده و پانزدهمین سالگرد خلق نخستین جلد است. او ۱۶.۵ میلیون نسخه کتاب به ۴۷ زبان دنیا فروخته و آثارش برای تئاتر و سینما اقتباس شده‌اند. او می‌گوید: «باورم نمی‌شود ۱۵ سال گذشته است. حالا با ۱۹ و ۲۰ساله‌هایی روبه‌رو می‌شوم که با کتاب‌های من بزرگ شده‌اند و می‌گویند "این‌ها کتاب‌های محبوب من بودند"؛ این باعث می‌شود احساس پیری کنم.»
۱۵ سال برای حفظ سریالی که شخصیت اصلی‌اش در یک پایه درسی مانده طولانی است، اما تام گیتس هرگز تکراری نمی‌شود. او در مورد فرایند خلق داستان‌ها می‌گوید: «همیشه در شروع کار آن لحظه وحشت خفیف وجود دارد که با خودت می‌گویی: این بار قرار است درباره چه بنویسم؟ چه چیزی هست که هنوز به آن نپرداخته‌ام؟ اما من درباره جزئیات کوچک زندگی خانوادگی، خانه، مدرسه و دوستان می‌نویسم. همیشه سوژه‌ای پیدا می‌شود.»
حفظ مخاطب کودک چالش بزرگی است، زیرا آن‌ها به سرعت بزرگ می‌شوند، اما پیشون دلیل پایداری اثرش را عدم وابستگی به مظاهر مدرن می‌داند: «فناوری زیادی در داستان‌ها نیست. پیامک دادن یا چیزهایی از این دست را زیاد نمی‌بینید. در دوران کودکی چیزهایی وجود دارد که اصلاً تغییر نمی‌کنند؛ مثل رقابت‌های خواهر و برادری. کودکان در سرزمین‌های مختلف از خواندن این کتاب‌ها لذت می‌برند چون من خیلی جزئیات را خاص یک جای ویژه نمی‌کنم تا خودشان را در فضای داستان بگذارند.»
این نویسنده ۶۳ساله نوشتن را تا اواسط دهه ۴۰ زندگی‌اش آغاز نکرده بود. او دلیل این شروع دیرهنگام را عدم اعتمادبه‌نفس ناشی از خوانش‌پریشی دوران کودکی می‌داند: «من از نسلی می‌آیم که مردم فکر می‌کردند اهل درس نیستم. از میان تمام چیزهایی که در آن‌ها خوب بودم، هیچ‌کدام کارهایی به نظر نمی‌رسیدند که بشود از آن‌ها نان خورد. بنابراین با نبود انتظارات بزرگ می‌شوید. اصلاً نمی‌دانستم می‌خواهم چه کاره شوم.»
او با استفاده از تجربه تصویرگری، کتاب اول را در دفترچه‌ای دست‌نویس و پر از نقاشی خلق کرد: «تمام چیزهایی را که در کتاب‌های مصور یاد گرفته بودم برای مخاطبان کمی مسن‌تر به کار بردم.» او درباره حضور در مدارس می‌گوید: «به بچه‌ها نشان می‌دهم چطور با نقاشی و خط‌خطی کردن داستان می‌گویم. همه ما به روش‌های مختلف داستان می‌گوییم. برخی احساس می‌کنند نمی‌توانند بنویسند یا در املا خوب نیستند؛ این روش به آن‌ها احساس دیده شدن و شنیده شدن می‌دهد.»
بخش زیادی از مخاطبان او کودکان کم‌اعتمادبه‌نفس در خواندن هستند و باعث شده طیفی وسیعی از پسرها هم به آثارش جذب شوند: «من برای پسرها یا دخترها نمی‌نویسم؛ فقط چیزهایی می‌نویسم که فکر می‌کنم خودم لذت می‌بردم. امیدوارم کتاب‌ها صرفاً جای قشنگی برای بودن باشند.»
او با وجود فروش شگفت‌انگیز، قصد عقب‌نشینی ندارد و می‌گوید: «من هنوز هم همه‌روزه در حال یادگیری هستم. اگر نویسنده‌ای شروع به سرهم‌بندی کند بچه‌ها می‌فهمند. هنوز احساس می‌کنم شما فقط به اندازه آخرین کتاب‌تان خوب هستید و نباید خوانندگان را نادیده بگیرید.»