به گزارش اطلاعات آنلاین، چین همچنان به گسترش توسعه هواپیماهای رادارگریز و سامانه‌های بدون سرنشین خود که قرار است در کنار جنگنده‌های سرنشین‌دار فعالیت کنند، ادامه می‌دهد. مانند تمام هواپیماهای جنگی رادارگریز، محفظه تسلیحات داخلی GJ-11 بخش کلیدی طراحی کم دیده شدن آن است، دقیقاً مانند جنگنده‌های رادارگریز J-20 و J-35، گرچه اطلاعات کمی در مورد انواع تسلیحاتی که این نوع جنگنده قرار است در خود جای دهد، وجود دارد.
چین در دهه ۲۰۱۰ به عنوان یکی از دو رهبر در توسعه جنگنده‌های رادارگریز در کنار ایالات متحده ظهور کرد و از آن زمان در توسعه جنگنده‌های بدون سرنشین در جهان پیشرو بوده و GJ-11 برای اولین بار در اواخر سال ۲۰۲۵ وارد خدمت شد. ارزیابی‌های گسترده‌ای حاکی از آن است که GJ-11 برای ماموریت‌هایی از جمله حمله دقیق به اهداف زمینی و احتمالاً سایر نقش‌ها در فضای هوایی مورد مناقشه در نظر گرفته شده است، گرچه تعدادی از منابع گفته‌اند می‌تواند قابلیت‌های هوا به هوای مهمی هم داشته باشد.
ارتش خلق چین در حال توسعه مفاهیمی است که در آن هواپیماهای بدون سرنشین در کنار جنگنده‌های سرنشین‌دار فعالیت می‌کنند، پوشش حسگرها را گسترش می‌دهند، حجم کار ماموریت را توزیع و بالقوه پاسخ دفاع هوایی دشمن را پیچیده می‌کنند. GJ-11 اغلب در ارتباط با جنگنده برتری هوایی J-20 مورد بحث قرار گرفته است، گرچه میزان دقیق قابلیت همکاری عملیاتی مشخص نشده است. بخش دفاعی چین همچنین کاربردهای دریایی برای هواپیماهای بدون سرنشین رادارگریز را دنبال کرده است. طرحی مرتبط که گمان می‌رود GJ-21 نامگذاری شود، با عملیات ناوهای هواپیمابر مرتبط بوده و انتظار می‌رود این هواپیما هم از ناوهای هواپیمابر اختصاصی کلاس Type 076 و هم از ناوهای هواپیمابر بزرگ مانند Fujian عملیات انجام دهد.
نیروی هوایی ارتش چین در اکتبر 2025 تأیید کرد که اولین استقرار شناخته‌شده GJ-11 خود را در پایگاه هوایی Shigatse در تبت انجام داده که اولین عملیاتی شدن یک اسکادران جنگنده بدون سرنشین در هر کشوری در جهان است. نمونه‌های اولیه GJ-11 از سال ۲۰۱۸ مشاهده شده بودند و انتظار می‌رفت این هواپیمای بدون سرنشین نیمه‌خودران باشد و در نهایت بتواند با استقلال کامل عمل کند. تصاویری از رسانه دولتی چین که از سال ۲۰۲۲ منتشر شد، نشان می‌داد این هواپیما ممکن است برای برخی عملیات‌ها با جنگنده‌های دو سرنشین J-20 فرماندهی شود. این هواپیما از طراحی بال پرنده بدون دم مشابه بمب‌افکن B-21 آمریکایی برای به حداکثر رساندن پنهان‌کاری استفاده می‌کند.
انتظار می‌رود GJ-11 تجربه ارزشمندی در زمینه کار با جنگنده‌های پنهانکار بدون سرنشین ارائه دهد و راه را برای ورود انواع بهبودیافته و طرح‌های پیچیده‌تر آینده به خدمت هموار کند. انتظار می‌رود این برنامه‌های بدون سرنشین تأثیر شگرفی بر نحوه عملکرد جنگنده‌های سرنشین‌دار داشته باشند. توسعه یک نوع دو سرنشین از جنگنده J-20 به طور خاص برای امکان تعبیه یک کنترل‌کننده پهپاد برای تسهیل عملیات پشتیبانی با جنگنده‌های بدون سرنشین مانند GJ-11 آغاز شد که نشاندهنده روندهای غالب در بین رهبران هوانوردی رزمی به سمت ادغام سرنشین‌دار و بدون سرنشین است.
از آنجا که چین آماده است تا چند سال دیگر در زمینه به خدمت گرفتن جنگنده‌های نسل ششم در جهان پیشرو باشد و از سال ۲۰۲۴ تنها کشوری بوده که نمونه‌های اولیه این هواپیماها را به پرواز درآورده، انتظار می‌رود هواپیماهای بدون سرنشین جدید برای جفت شدن بهینه با این جنگنده‌های جدید بسیار پنهانکارتر و برد بلندتر طراحی شوند.