عصر ایران نوشت: در مسیر بازگشت به خانه، استفاده از خودروهای مسافربر شخصی و تاکسی‌های غیررسمی، ربوده شدن و قتل. یک الگوی تکراری که تازه‌ترین مورد، سارا برومند، زن ۲۷ ساله اهل گلبهار است که پس از دستگیری قاتل، جسدش در یک حلقه چاه در مجاورت شهرک صنعتی پیدا شد. او بیش از ۱۲ روز مفقود بود.
سارا چهارم آبان ۱۴۰۵، مثل همیشه پس از پایان کار به سمت خانه برمی‌گشت. او پس از پیاده شدن از اتوبوس در گلبهار، سوار یک خودروی مسافربر شد. ساعت ۹ شب، در آخرین تماس با مادرش گفت که در مسیر بازگشت به خانه است. اما پس از آن، تلفن همراهش خاموش شد و دیگر خبری از او به دست نیامد. آخرین موقعیت مکانی ثبت‌شده از حضور او، حوالی میدان عمران گلبهار بود.
پلیس تحقیقات خود را آغاز کرد. با شناسایی خودرویی که سارا آخرین بار سوار آن شده بود، مأموران به مردی رسیدند که ساکن یکی از شهرستان‌های هم‌جوار گلبهار بود. متهم در مشهد دستگیر شد و در نخستین مراحل بازجویی، به قتل سارا با سلاح اعتراف کرد. او همچنین محل اختفای جسد را به مأموران نشان داد.
شانزدهم آبان، جسد سارا را در یک حلقه چاه در محدوده شهرک صنعتی پیدا کردند. پس از کشف جسد، تحقیقات پلیسی برای روشن شدن جزئیات این جنایت ادامه یافت.
سارا متولد سال ۱۳۷۸ بود و تنها ۲۷ سال داشت. او متأهل و مادر دو فرزند ۱۲ و ۶ ساله بود. هنوز مشخص نیست چه انگیزه‌ای قاتل را به ارتکاب چنین جنایتی واداشت؛ جنایتی که به زندگی کوتاه این زن پایان داد و دو کودک را برای همیشه از حضور مادرشان محروم کرد.
حالا جزئیات بیشتری از قاتل سارا منتشر شده است. او مردی ۳۳ ساله و اهل یکی از شهرستان‌های هم‌جوار گلبهار است که با نام اختصاری «امیر.ف» معرفی شده است. ظاهراً این مرد راننده تاکسی بوده و گاهی هم در مراسم عروسی به‌عنوان نوازنده تمبک فعالیت می‌کرده است. او مدتی پیش از همسرش جدا شده و خودش فرزندی دارد.
ناپدید شدن و قتل زنان در مسیر بازگشت به خانه، پس از سوار شدن به خودروهای مسافربر، در سال‌های اخیر به الگویی تکرارشونده تبدیل شده است؛ حوادثی که چندین زن و دختر جوان را به کام مرگ کشانده‌اند.
یکی از شناخته‌شده‌ترین این پرونده‌ها، قتل الهه حسین‌نژاد در خرداد ۱۴۰۴ است. او در تهران، پس از خروج از محل کار، سوار یک خودروی مسافربر شد؛ اما راننده او را ربود و به قتل رساند. جسد الهه بعداً در بیابان پیدا شد و قاتل پس از دستگیری به ارتکاب این جنایت اعتراف کرد.
اما در یکی دو سال گذشته، تعداد بیشتری از دختران و زنان قربانی رانندگان و مسافرکش‌نماهایی شده‌اند که هرگز آن‌ها را به مقصد نرساندند.
یکی از آن‌ها ملیکا، دختر جوان اهل ورامین بود که در سال ۱۴۰۴ به قتل رسید. او حدود ۲۳ سال داشت و دانشجوی رشته گرافیک بود.
ملیکا پس از پایان کار در میدان آرژانتین، به سمت خانه حرکت کرد. پس از پیاده شدن از مترو، چون نتوانسته بود تاکسی اینترنتی پیدا کند، سوار خودرویی عبوری شد. او موقعیت مکانی خود را برای یکی از دوستانش فرستاده بود، اما پس از مدتی تلفنش خاموش شد.
جسد ملیکا دو روز بعد در کانال آبی در اطراف فشافویه پیدا شد. راننده همان خودروی مسافربر بود که پس از دستگیری به قتل اعتراف کرد و انگیزه خود را سرقت عنوان کرد.
پرونده دیگر مربوط به مریم آقابابایی زنی ۳۰ ساله است. او در اردیبهشت ۱۴۰۵، در شهرکرد، برای خرید دارو از خانه خارج شد. مریم پس از درخواست تاکسی سوار یک خودرو شد، اما تلفنش به‌زودی خاموش و جسد سوخته او بعداً در منطقه‌ای کوهستانی در اطراف شهر پیدا شد. راننده خودرو به‌عنوان متهم این جنایت دستگیر شد.
در پرونده‌ای دیگر، در فروردین ۱۴۰۴، نازنین، زنی حدوداً ۴۰ ساله، در مسیر اسلام‌شهر در جنوب تهران سوار یک تاکسی شد. او در جریان درگیری با راننده، از روی یک پل ماشین‌رو سقوط کرد و جان باخت. تحقیقات نشان داد راننده پیش از این هم سابقه تعرض و سرقت از زنان دیگر را داشته است. دست‌کم ۱۰ زن از او شکایت کرده بودند.
و در آخرین مورد، تقریباً هم‌زمان با ناپدید شدن سارا برومند، مونا کنعانی، زنی حدوداً ۳۰ ساله و مادر دو فرزند از اهالی کوچصفهان رشت، ناپدید شد. او برای خرید از خانه خارج شده بود و پس از خروج از قصابی، سوار خودرویی ناشناس شد. از آن زمان تاکنون خبری از مونا در دست نیست و خانواده‌اش همچنان در جست‌وجوی او هستند.
تکرار این حوادث بارها باعث شده پلیس و رسانه‌ها درباره ضرورت دقت بیشتر مسافران در انتخاب خودرو و راننده هشدار بدهند. با این حال، همچنان انتقادات زیادی درباره شیوه گزینش رانندگان، چه در ناوگان تاکسیرانی و چه در شرکت‌های تاکسی اینترنتی، وجود دارد. جامعه خواستار سخت‌گیری بیشتر در بررسی صلاحیت افرادی است که مسئولیت جابه‌جایی مسافران را بر عهده می‌گیرند.
در بسیاری از این پرونده‌ها، رانندگان دستگیرشده با همسران خود اختلافات شدید خانوادگی داشته‌اند؛ برخی از همسرانشان جدا شده بودند و برخی دیگر در آستانه جدایی قرار داشتند. در مواردی هم سابقه خشونت خانگی و ضرب‌وجرح همسران این افراد مطرح بوده است.
همین موضوع ضرورت بررسی دقیق‌تر سوابق رفتاری و خانوادگی رانندگان را پررنگ می‌کند. حالا این مطالبه مطرح است که صلاحیت روانی، سوابق خشونت و رفتارهای اجتماعی و خانوادگی متقاضیان پیش از پذیرش در ناوگان تاکسیرانی و شرکت‌های تاکسی اینترنتی با دقت بیشتری بررسی شود.
اما شاید مهم‌تر از همه، مسئله مسافرکش‌نماها باشند؛ رانندگانی که بدون مجوز و نظارت مشخص، در سطح شهر مسافر جابه‌جا می‌کنند. هنوز سازوکار روشنی برای نظارت بر فعالیت بسیاری از این خودروها و شناسایی رانندگانشان وجود ندارد.
شاید وقت آن رسیده است که پلیس و نهادهای مسئول، برای ساماندهی این بخش از حمل‌ونقل شهری اقدامات جدی‌تری انجام دهند. دیگر نباید هر خودرویی بتواند بدون هویت مشخص و نظارت قانونی، در خیابان‌ها مسافر سوار کند و مسئولیت جان و امنیت او را بر عهده بگیرد.