به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از ان بی سی نیوز، اختاپوس ها به خاطر حرکت در مسیر خود از طریق فشردن خود معروف هستند. حتی در بین بی مهرگان، توانایی آنها برای فشرده کردن خود در گذرگاه های به ظاهر غیرممکن کوچک، منظره چشمگیری است. اما برای سال‌ها، زیست‌شناسان دریایی در مورد اینکه چگونه این سفالوپودها به طور معمول مانورهای خود را مدیریت می‌کنند، گیج مانده‌اند.
«ونسی شین»، زیست‌شناس دریایی در دانشگاه ملی سنگاپور گفت: «هیچ اطلاعاتی در مورد اینکه اختاپوس‌ها چگونه خود را از دهانه‌ای بسیار کوچکتر از قطر بدن [آنها] عبور می دهند، وجود ندارد.»
شین و همکارانش اخیراً به اختاپوس های مایا (اختاپوس مایا) و اختاپوس های معمولی جوان (اختاپوس ولگاریس) فرصتی برای نشان دادن مهارت های خود داده اند. یافته‌های آنها نشان می‌دهد که ممکن است لزوماً رویکرد «یک اندازه برای همه» برای اختاپوس‌ها وجود نداشته باشد.
ابتدا، تیم به اندازه‌گیری‌هایی نیاز داشت. پیش از این، محققان فرض می‌کردند که پوشش سفت غضروف جمجمه‌ای هشت‌پا که از سیستم عصبی مرکزی آن محافظت می‌کند، محدودیت‌های میزان کوچک بودن حرکات آن را نیز تعیین می‌کند. با دانستن این موضوع، شین فاصله بین چشم‌های هر نمونه را اندازه‌گیری کرد تا عرض غلاف غضروف را تخمین بزند. در این مورد، فضای بین هر چشم هشت‌پا بین حدود ۰.۶ تا ۱.۳ اینچ عرض داشت.
سپس تیم جعبه‌های آکواریوم پلاستیکی شفاف و سفارشی ساخت که توسط سوراخ‌هایی کمی بزرگتر یا کوچکتر از عرض بین هر جفت چشم هشت‌پا به هم متصل شده بودند. از آنجا، آنها به سادگی دوربین‌ها را تنظیم کردند و اجازه دادند که سرپایان کار خود را انجام دهند.
وقتی هر اختاپوس با یک سوراخ نسبتاً بزرگ مواجه می‌شد، ابتدا با بازوهایش سوراخ را فشار می‌داد و سپس یک عضو را از سوراخ عبور می‌داد. معمولاً این یکی از دو بازوی چپ جلویی او بود. سپس تا پنج بازوی دیگر را از طریق دریچه عبور می‌داد، و پس از آن با دو تا از آن اندام‌ها به عقب برمی‌گشت و با استفاده از مکنده‌هایشان به دیواره‌های جعبه اولیه می‌چسبید. در نهایت، آنها این بازوها را باز و سفت می‌کردند تا به دیوار فشار بیاورند و اندام‌های باقی‌مانده، گوشته و سر را از سوراخ عبور دهند. به طور متوسط، یک اختاپوس با موفقیت در عرض حدود 20 ثانیه بین جعبه‌ها جابجا می‌شد.
با این حال، اختاپوس‌ها اغلب هنگام مواجهه با سوراخ‌های باریک‌تر، رویکرد خود را تغییر می‌دادند. فشار بیشتر، تعداد بازوهای اختاپوس را که می‌توانست همزمان از سوراخ عبور کند، محدود می‌کرد. در این موارد، حیوانات مرحله نهایی حرکت لرزان خود را به دو مرحله تقسیم کردند؛ ابتدا تمام بازوهای باقی مانده خود را از طریق سوراخ بیرون کشیدند، سپس پوشش خود را فشرده کردند و بقیه بدن خود را از طریق ورودی بیرون کشیدند.
خب، فقط اختاپوس‌های معمولی این کار را انجام دادند. تیم شین با کمال تعجب متوجه شد که اختاپوس‌های مایا هیچ علاقه‌ای به سوراخ‌های باریک‌تر ندارند. در عوض، آنها به سادگی در گوشه دیگری از جعبه آویزان می‌شدند بدون اینکه حتی دهانه را با بازوهای خود امتحان کنند. تنها زمانی کنجکاو می‌شدند که یک گذرگاه دوم و بزرگتر به آنها پیشنهاد می‌شد. در این سناریوها، آنها قبل از اینکه از بین دو سوراخ بزرگتر عبور کنند، اطراف ورودی کوچکتر را لمس می‌کردند.
اگرچه مطالعه آنها فقط بر روی دو گونه متمرکز بود، نتایج آنها نشان می‌دهد که اختاپوس‌ها ممکن است در روش‌های پیمایش فضاهای تنگ متفاوت باشند. در عین حال، به نظر می‌رسد غضروف جمجمه آنها ممکن است حداقل برخی از محدودیت‌های فیزیکی آنها را تعیین کند. در هر صورت، آزمایش‌های زیست‌شناسان نشان می‌دهد که اگر یک اختاپوس حداقل فکر کند که می‌تواند از یک سوراخ عبور کند، قطعاً آن را امتحان خواهد کرد.