به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از هالیوود ریپورتر، این جشنواره که به عنوان معتبرترین رویداد جهانی در هنر فیلمبرداری شناخته می‌شود، ۳۴ سالگی خود را جشن می‌گیرد. مارک ژیدوویچ، بنیان‌گذار این جشنواره، از سال ۱۹۹۳ تا کنون با یک شعار ساده اما انقلابی ایستادگی کرده است: «مدیران فیلمبرداری هنرمند هستند، نه تکنسین.»
یکی از داغ‌ترین بحث‌های کامریمیج امسال، نحوه مواجهه با هوش مصنوعی مولد است. در دوره‌ای که استودیوها به دنبال کاهش هزینه‌ها هستند، ژیدوویچ موضعی کاملاً شفاف دارد. کامریمیج خط قرمزی پررنگ کشیده است: فیلم‌هایی که تماماً توسط هوش مصنوعی ساخته شده باشند، حق ورود به بخش مسابقه را ندارند.
ژیدوویچ معتقد است هوش مصنوعی دیر یا زود به بخشی از ابزارهای سینما تبدیل می‌شود، اما هرگز نمی‌تواند جایگزین «نگاه انسان» شود. به باور او، یک مدیر فیلمبرداری صرفاً با دوربین کار نمی‌کند؛ او خلاصه‌ای از تجربه‌ها، احساسات، عواطف و نگاه زیسته خود به جهان را در کسر از ثانیه‌ای روی صحنه اعمال می‌کند. این همان بعد معنوی است که هیچ الگوریتمی قادر به بازسازی آن نیست.
یکی از تصمیم‌های جنجالی امسال، اهداء جایزه ویژه کارگردانی به دارن آرونوفسکی است. آرونوفسکی به عنوان کارگردانی شناخته می‌شود که شجاعانه به سراغ فناوری‌های نوظهور از جمله هوش مصنوعی رفته است.
با این حال، کامریمیج جایزه را نه برای تمایل او به تکنولوژی، بلکه برای بیش از ۳۰ سال خلق آثار جریان‌ساز اهدا می‌کند. از تصویرسازی تلخ و نفس‌گیر اعتیاد در مرثیه‌ای برای یک رویا تا غرق شدن در ذهن آشفته شخصیت اصلی قوی سیاه و روایت عمیق رنج انسانی در نهنگ، آرونوفسکی همیشه تماشاگر را به مواجهه با ابعاد تاریک و صمیمی وجود انسان دعوت کرده است. ژیدوویچ تأکید می‌کند که کنجکاوی آرونوفسکی برای آزمودن هوش مصنوعی، بخشی از روحیه جسور اوست و کامریمیج بستری برای بحث‌های شفاف و نقد این رویکرد خواهد بود.
راز مهد فیلمبرداران بزرگ
بخش جذابی از گفتگوهای امسال به راز موفقیت مدیران فیلمبرداری لهستانی اختصاص دارد. از یانوش کامینسکی (فیلمبردار آثار ماندگاری چون فهرست شیندلر و نجات سرباز رایان که امسال جایزه «صاحب چشم‌انداز» را دریافت می‌کند) تا ده‌ها نام برجسته دیگر در هالیوود و سینمای مستقل.
راز این درخشش چیست؟ ژیدوویچ ریشه آن را در تاریخ لهستان می‌داند. در دوران ۱۲۳ ساله‌ای که لهستان تجزیه شده بود، این هنر و نقاشی بود که یاد تاریخ و امید به استقلال را زنده نگه داشت. بعدها در دوران سانسور کمونیستی، سینماگران لهستانی یاد گرفتند که از قاب‌بندی، ترکیب‌بندی و نورپردازی برای انتقال مفاهیمی استفاده کنند که زبان گفتار از بیان آن‌ها عاجز بود. تصویر در لهستان، همیشه ابزاری برای قاچاق حقیقت و زیبایی‌شناسی ممنوعه بوده است.
امروزه فیلمسازان جوان با دنیای متفاوتی روبرو هستند. آن‌ها از یک سو زیر فشار شدید مالی استودیوها قرار دارند تا با کمترین امکانات بیشترین خروجی را ارائه دهند، و از سوی دیگر در میان طوفانی از داده‌ها و تصاویر روزمره بزرگ شده‌اند. در دنیایی که تشخیص تصویر واقعی از فیک دشوار شده، حفظ اصالت هنری چالش اصلی نسل تازه است.
در کنار این چالش‌ها، تغییرات مثبتی نیز در حال رخ دادن است؛ از جمله حضور پررنگ‌تر زنان فیلمبردار در صنعتی که برای دهه‌ها در دست مردان بود.
امروزه کامریمیج با احداث «مرکز اروپایی فیلم کامریمیج» به ارزش ۲۰۰ میلیون دلار و میزبانی سالانه بیش از ۷۰ هزار شرکت‌کننده، از یک جشنواره محلی به غولی جهانی تبدیل شده است. این مجموعه به‌زودی شامل سینماهای پیشرفته، سالن آیمکس و گنجینه‌ای اختصاصی از آثار دیوید لینچ (از جمله اشیاء ماندگار سریال توین پیکس) خواهد بود.
با تمام این توسعه‌های عظیم، ماهیت کامریمیج تغییری نکرده است. تورون همچنان یک «آبگرم معنوی» برای هنرمندان سینماست؛ جایی دور از فشارهای تجاری، که در آن فیلمسازان، دانشجویان و استادان کنار هم می‌نشینند تا درباره آینده هنر بصری گفتگو کنند.