به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از SciTechDaily، بدن هر انسانی صرفاً با تبدیل غذا به انرژی، دی اکسید کربن تولید می‌کند. اگرچه مقدار دی اکسید کربن آزاد شده توسط یک نفر ممکن است کم به نظر برسد، اما مجموع تولید میلیاردها نفر به مقدار بسیار زیادی می‌رسد. با این حال، برخلاف انتشار سوخت‌های فسیلی، دی‌اکسید کربنی که ما بیرون می‌دهیم بخشی از چرخه طبیعی کربن است و دانشمندان می‌گویند اندازه‌گیری دقیق‌تر آن می‌تواند مدل‌های اقلیمی را بهبود بخشد.
یک مطالعه جدید به سرپرستی دانشگاه بث تخمین می‌زند که تولید دی اکسید کربن حاصل از متابولیسم انسان بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۲۰۱۵، ۷۴ درصد افزایش یافته و به ۲.۰۵ میلیارد تن متریک در سال رسیده است. محققان دریافتند که این افزایش چشمگیر در درجه اول نتیجه رشد جمعیت بوده است، نه افزایش قابل توجه در میزان تولید دی اکسید کربن توسط هر فرد.
این یافته‌ها می‌تواند به دانشمندان کمک کند تا چرخه جهانی کربن را که نحوه حرکت کربن بین جو، موجودات زنده، اقیانوس‌ها و زمین را توصیف می‌کند، بهتر درک کنند. محققان امیدوارند با اندازه‌گیری دقیق‌تر سهم بشر، پیش‌بینی‌ها در مورد میزان موفقیت تلاش‌ها برای کاهش انتشار کربن را بهبود بخشند.
چرا انتشار دی اکسید کربن انسانی با سوخت‌های فسیلی متفاوت است؟
با وجود این اعداد عظیم، محققان تأکید می‌کنند که دی اکسید کربن تولید شده توسط متابولیسم انسان اساساً با انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از سوختن سوخت‌های فسیلی متفاوت است.
وقتی مردم CO2 را بیرون می‌دهند، بیشتر این کربن در اصل از غذایی که مصرف کرده‌اند، آمده است. گیاهان آن را اخیراً از جو جذب کرده‌اند؛ به این معنی که در حال حاضر از طریق چرخه طبیعی کربن در گردش است.
سوزاندن زغال سنگ، نفت و گاز طبیعی متفاوت است. این سوخت‌ها حاوی کربنی هستند که میلیون‌ها سال در زیر زمین محبوس مانده است. سوزاندن آنها، کربن ذخیره شده طولانی مدت را در جو آزاد می‌کند و به مقدار CO2 در گردش در سیستم آب و هوایی زمین می‌افزاید.
تیم پژوهشی محاسبه کرد که تولید جهانی CO2 ناشی از متابولیسم انسان از ۱.۱۸ میلیارد تن متریک در سال ۱۹۸۵ به ۲.۰۵ میلیارد تن متریک در سال ۲۰۱۵ افزایش یافته است. بیش از ۶۰ درصد از این افزایش را می‌توان به افزایش تعداد مردم در سراسر جهان نسبت داد.
این موضوع، قطعه دیگری از پازل را در اختیار دانشمندان قرار می‌دهد تا بفهمند کربن از کجا می‌آید و به کجا می‌رود. در نهایت، این اطلاعات می‌تواند به دانشمندان کمک کند تا با دقت بیشتری پیش‌بینی کنند که استراتژی‌های کاهش کربن چقدر می‌توانند مؤثر باشند.
چگونه دانشمندان تولید CO2 بشریت را اندازه‌گیری کردند؟
محققان برای تخمین میزان تولید دی‌اکسید کربن توسط افراد، هزاران اندازه‌گیری جمع‌آوری‌شده از افراد در طول عمر انسان، از نوزادان تا بزرگسالان مسن‌تر را تجزیه و تحلیل کردند.
این اندازه‌گیری‌ها اطلاعاتی در مورد CO2 تولید شده توسط بدن در طول فعالیت‌های روزمره عادی ارائه دادند. سپس محققان این یافته‌ها را با ارقام جمعیت جهانی و داده‌های وزن بدن ترکیب کرد تا محاسبه کند که تولید CO2 متابولیک انسان در طول زمان چگونه تغییر کرده است.
نتایج نشان داد که رشد جمعیت عامل اصلی افزایش ۷۴ درصدی بوده است. تغییرات در میزان دی‌اکسید کربن تولید شده توسط افراد، نقش بسیار کمتری داشته است.
اندازه‌گیری دقیق این فرآیند مهم است زیرا متابولیسم انسان به حرکت مداوم کربن در محیط زیست کمک می‌کند. تأثیر آن بر اندازه‌گیری‌های کربن محلی می‌تواند به ویژه در شهرهای پرجمعیت و مناطق شهری قابل توجه باشد که تعداد زیادی از مردم در نزدیکی هم زندگی و کار می‌کنند.
درک این مشارکت‌ها می‌تواند به محققان کمک کند تا بودجه‌های کربن کامل‌تری را توسعه دهند که منابع، حرکات و مقاصد کربن را در سیستم‌های زمین ردیابی می‌کند.
دانشمندان تأکید می‌کنند که تنفس عامل تغییرات اقلیمی نیست
اگرچه این مطالعه میزان شگفت‌انگیزی از تولید CO2 را نشان می‌دهد، اما یافته‌های آن نباید به عنوان مدرکی مبنی بر اینکه تنفس انسان عامل اصلی گرمایش جهانی است، تفسیر شود.
محققان توصیه نمی‌کنند که مردم فعالیت بدنی خود را کاهش دهند یا رژیم غذایی خود را تغییر دهند تا دی اکسید کربن تولید شده توسط بدنشان کاهش یابد. در عوض، هدف این است که اندازه‌گیری‌ها و محاسبات علمی چرخه کربن جهانی دقیق‌تر شود.
تمایز بین دی اکسید کربن تولید شده از طریق فرآیندهای بیولوژیکی طبیعی و کربن آزاد شده توسط سوزاندن سوخت‌های فسیلی برای درک تغییرات آب و هوایی سیاره ضروری است.
نکته مهم این است که دی اکسید کربنی که ما تنفس می‌کنیم با سوزاندن سوخت‌های فسیلی یکسان نیست. آنچه این مطالعه انجام می‌دهد این است که تصویر بسیار واضح‌تری از میزان تولید CO2 توسط مردم در سراسر جهان و چگونگی تغییر آن با افزایش جمعیت به ما می‌دهد. این درک می‌تواند به بهبود پیش‌بینی‌های دقیق برنامه‌های کاهش کربن کمک کند.
محققان با ایجاد تصویری واضح‌تر از تولید CO2 متابولیکی بشر، اطلاعات دیگری را ارائه داده‌اند که دانشمندان می‌توانند از آن برای ردیابی حرکات جهانی کربن و ارزیابی استراتژی‌های کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای استفاده کنند.