به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از CBC، پس از نزدیک به ۲۲ سال کاوش در مهیب‌ترین انفجارهای کیهان، رصدخانه سویفت ناسا دوباره بر فراز اندونزی وارد جو زمین شد. این تلسکوپ فضایی پیشگام که در ابتدا برای فعالیت تنها دو سال طراحی شده بود، درک ما از سیاهچالهها، ستاره‌های در حال انفجار و فوران‌های کیهانی مرموز را متحول کرد.
رصدخانه «نیل گرلز سویفت» ناسا به زمین بازگشت و دورانی خارق‌العاده از اکتشافات نجومی را به پایان رساند. این فضاپیما روز چهارشنبه دوباره وارد جو زمین شد و به ماموریتی که بیش از ده برابر بیشتر از آنچه در ابتدا برنامه‌ریزی شده بود، طول کشید، پایان داد.
سوئیفت که در سال ۲۰۰۴ پرتاب شد، یک رصدخانه فضایی پیشگام مجهز به سه تلسکوپ بود که برای مطالعه برخی از قدرتمندترین انفجارهای کیهان طراحی شده بودند. ابزارهای آن می‌توانستند انواع مختلف نور را تشخیص دهند و به دانشمندان اجازه می‌دادند تا رویدادهای کیهانی پرانرژی را بررسی کنند که درک آنها با استفاده از یک تلسکوپ واحد دشوار است.
رصدخانه سویفت ناسا دوباره وارد جو زمین شد
نیروی فضایی ایالات متحده تأیید کرد که سویفت روز چهارشنبه ساعت ۷:۳۹ صبح به وقت شرق آمریکا بر فراز شمال سوماترا، اندونزی، وارد جو شد. موقعیت گزارش شده تقریباً ۳.۴ درجه عرض شمالی و ۹۸.۶ درجه طول شرقی بود.
ناسا پیش‌بینی کرد که بیشتر فضاپیما هنگام سقوط در جو، بسوزد. با این حال، مقامات اذعان کردند که برخی از اجزا ممکن است از گرمای شدید ورود مجدد جان سالم به در برده باشند.
ماموریت دو ساله ناسا که تقریباً ۲۲ سال به طول انجامید
سوئیفت در ابتدا برای بررسی انفجارهای پرتو گاما، درخشش‌های فوق‌العاده قدرتمند از تابش پرانرژی مرتبط با برخی از شدیدترین رویدادهای کیهان، توسعه داده شد. این انفجارها می‌توانند زمانی رخ دهند که ستارگان عظیم فرو می‌ریزند یا زمانی که برخی از اجرام فشرده، مانند ستارگان نوترونی، ادغام می‌شوند.
اگرچه ناسا در ابتدا برای فعالیت سوئیفت فقط دو سال برنامه‌ریزی کرده بود، اما این رصدخانه بیش از دو دهه به ارائه کمک‌های علمی خود ادامه داد.
یکی از مهمترین قابلیت‌ها، توانایی آن در واکنش سریع به رویدادهای ناگهانی کیهانی بود. هنگامی که سوئیفت یک فوران پرانرژی را تشخیص می‌داد، می‌توانست به سرعت تلسکوپ‌های خود را به سمت منبع هدایت کند و رصدخانه‌های سراسر جهان را مطلع سازد. این رویکرد هماهنگ به ستاره‌شناسان اجازه داد تا پدیده‌های نجومی کوتاه را قبل از محو شدن از دید، مطالعه کنند.
سوئیفت همچنین طول موج‌های مختلفی از نور را مشاهده کرد و به محققان روش‌های مختلفی برای بررسی یک رویداد و درک بهتر فرآیندهای فیزیکی پشت آن ارائه داد.
از سیاهچالهها تا ستاره‌های در حال انفجار
در طول عمر بسیار طولانی‌اش، مشارکت‌های علمی سویفت بسیار فراتر از تمرکز اولیه‌اش بر انفجارهای پرتو گاما گسترش یافت.
این رصدخانه به اخترشناسان کمک کرد تا کهکشان‌های فعالی را که توسط سیاه‌چاله‌های ابرپرجرم، ستاره‌هایی که شراره‌های پرتو ایکس قدرتمند تولید می‌کنند و نیز ابرنواخترها، انفجارهای عظیمی که نشانگر مرگ برخی از ستاره‌ها هستند، بررسی کنند.
مشاهدات آن همچنین به مناطق نزدیک‌تری از زمین، از جمله مطالعات دنباله‌دارها و سیارک‌ها در منظومه شمسی خودمان، گسترش یافت.
سویفت با ترکیب مشاهدات سریع با توانایی تشخیص اشکال مختلف تابش، به ابزاری ارزشمند برای کاوش انفجارهای کیهانی دوردست و اشیاء نزدیک تبدیل شد. ورود مجدد آن به زمین، پایان ماموریتی را نشان می‌دهد که از عمر برنامه‌ریزی شده‌اش بسیار فراتر رفته و به تغییر درک دانشمندان از برخی از پرانرژی‌ترین پدیده‌های جهان کمک کرده است.