گالری هنری SOIL در شهر سیاتل آمریکا، در این روزها میزبان نمایشگاه انفرادی جدیدی از پریسا قادری، هنرمند ایرانی است.
به گزارش اطلاعات آنلاین، این رویداد که با عنوان «شهری که بلعیدم» در فضای پشتی این گالری (The Back Space) برپا شده است، از تاریخ ۲ جولای ۲۰۲۶ (۱۲ تیر ۱۴۰۵) آغاز به کار کرده و نمایش آن تا ۱ آگوست ۲۰۲۶ (۱۱ مرداد ۱۴۰۵) ادامه خواهد داشت.
پریسا قادری در بیانیه هنری این چیدمان، اثر خود را بستری برای بازتاب مفاهیمی چون جابجایی، ناپایداری و تعلیق در زندگی معاصر معرفی کرده و آورده است: «سالهاست که به ایده "نا-مکانها"ی مارک اوژه علاقهمند بودهام؛ فضاهای گذری که با حرکت، ناپایداری و جابجایی تعریف میشوند. جنگ و حمله نظامی ایالات متحده به ایران (در فاصله ۲۸ فوریه تا ۱۷ ژوئن ۲۰۲۶)، این چارچوب نظری را به یک واقعیت زیسته تبدیل کرد و حس تعلق و ثبات خانوادهام و خودم را به شدت آسیب زد و تحت تأثیر قرار داد. در این اثر، قطعاتی از زادگاه و محلههای محبوبم بر روی پایههای پلکسیگلاس حک شدهاند. دستها و پاهای شفاف ساختهشده از گلیسیرین به سازههایی چون خانهها، قطارها، هواپیماها و دیوارها جان میدهند و آنها را به ظرفهایی از تجربه انسانی تبدیل میکنند. این اندامهای قالبگیریشده به مرور زمان با ایجاد تغییرات فیزیکی در بافت خود، چشمانداز اثر را با مفاهیمی چون آسیبپذیری، اندوه و تابآوری درهم میآمیزند.»
بخش مرکزی این چیدمان با الهام از معماری و فضای اجتماعی «شهرک اکباتان» شکل گرفته است؛ مجسمهها در این ساختار تعمداً فرسوده، آسیبدیده و تکهتکه طراحی شدهاند تا به نوعی بازتابدهنده اختلال، عدم قطعیت و حسرتهای انسانی ناشی از شرایط بحرانی باشند. روی سطوح این سازهها، دلنوشتهها و یادداشتهای کوتاهی از تجربیات شخصی هنرمند به چشم میخورد که مفاهیمی نظیر امیدواری، دلتنگی برای خانواده و تمایل به بازگشت را روایت میکنند. این اثر نیز مانند جنگ، تعمداً با نقص، آشفتگی و بر اساس تکهتکه شدن واقعیتها شکل گرفته است.