روش جدیدی برای تشخیص چاقی معرفی شده است که می‌تواند میلیون‌ها نفر را با تشخیص دقیق‌تری از وضعیت سلامت و وزنشان روبه‌رو کند. این روش برخلاف شیوه‌های معمول، فقط به شاخص توده بدنی (BMI) تکیه نمی‌کند، بلکه اندازه دور کمر و نسبت دور کمر به قد را نیز در نظر می‌گیرد.
به گزارش انتخاب به نقل از هلث‌دی؛ پژوهشگران معتقدند استفاده از این روش می‌تواند افرادی را که با وجود داشتن چربی اضافی بدن، چاقی آن‌ها تشخیص داده نشده است، شناسایی کند. همچنین ممکن است مشخص شود برخی افرادی که بر اساس BMI چاق محسوب شده‌اند، در واقع چاق نیستند.
یکی از مشکلات شاخص توده بدنی این است که تفاوت بین چربی و عضله را مشخص نمی‌کند. برای مثال، ممکن است یک ورزشکار عضلانی به دلیل وزن بالای عضلات، BMI بالایی داشته باشد؛ در حالی که چربی بدن او زیاد نباشد.
در روش جدید، ابتدا میزان چربی اضافی بدن با استفاده از شاخص توده بدنی و اندازه‌گیری‌های دیگر بررسی می‌شود. سپس وضعیت سلامت فرد ارزیابی می‌شود تا مشخص شود چاقی او در چه مرحله‌ای قرار دارد.
بر این اساس، چاقی به دو دسته تقسیم می‌شود:
- چاقی بالینی: زمانی که تجمع چربی اضافی به عملکرد طبیعی بدن آسیب رسانده و باعث بروز مشکلات سلامتی شده باشد.
- چاقی پیش‌بالینی: زمانی که فرد چربی اضافی بدن دارد، اما هنوز نشانه‌ای از آسیب جدی به عملکرد اندام‌ها مشاهده نمی‌شود.
نتایج این پژوهش نشان داد افرادی که به چاقی بالینی مبتلا هستند، حدود ۶۹ درصد بیشتر در معرض خطر مرگ قرار دارند؛ در حالی که این افزایش خطر در افراد مبتلا به چاقی پیش‌بالینی حدود ۱۹ درصد است.
همچنین بررسی‌ها نشان داد حدود ۷۷ تا ۹۱ درصد افراد مبتلا به چاقی پیش‌بالینی، طی ۱۰ سال به مرحله چاقی بالینی نرسیده‌اند.
با این حال، پژوهشگران تأکید می‌کنند که چاقی پیش‌بالینی نباید کاملاً بی‌خطر تلقی شود. برخی افراد ممکن است به اقدامات پیشگیرانه و مراقبت‌های پزشکی نیاز داشته باشند، اما شدت درمان باید متناسب با شرایط و میزان خطر هر فرد تعیین شود.
این مطالعه با بررسی اطلاعات سلامت بیش از ۸۴۴ هزار بزرگسال در کشورهای چین، آمریکا، بریتانیا و اسپانیا انجام شده است.
در مجموع، شاخص توده بدنی به‌تنهایی نمی‌تواند تصویر کاملی از وضعیت چربی بدن و خطرات سلامتی ارائه دهد. ترکیب BMI با اندازه دور کمر و بررسی وضعیت سلامت فرد می‌تواند به تشخیص دقیق‌تر چاقی و انتخاب روش درمانی مناسب کمک کند.