احمد زیدآبادی در کانال تلگرامی خود نوشت: دوستان و همفکران و همراهان شیخ حمید رسایی در داخل مجلس و خارج از آن، حکم شش ماه زندان وی را با الفاظی چون ناموجه، تبعیض‌آمیز و ناعادلانه، تقبیح می‌کنند.
همین افراد اما کوچکترین انتقاد از احکام اعدام و زندان و مصادرهٔ اموال دیگر شهروندان را مطلقاً تاب نمی‌آورند و چنان واکنش هیستریکی از خود نشان می‌دهند که گویی می‌خواهند طرف را تکه پاره کنند!
خب، اگر همهٔ احکام صادره از سوی محاکم قضایی موجه و منصفانه می‌دانند، چرا مورد آقای رسایی باید استثنا باشد؟ و اگر احتمال خطا و اشتباه در احکام صادره را ممکن می‌دانند چرا نسبت به نقد احکام اعدام و زندان و مصادرهٔ اموال دیگران واکنش خصمانه نشان می‌دهند و منتقد را به همدستی با آمریکا و اسرائیل و عوامل آنها متهم می‌کنند؟
یعنی اعتراض به حکم شش ماه زندان آقای رسایی مجاز و اعتراض به حکم ۱۷ سال زندان سید مصطفی تاج‌زاده غیرمجاز است؟ عجب شاکلهٔ فکری و عملی عادلانه‌ای!
برخورد بوالهوسانه و به کارگیری معیارهای دوگانه در این دنیا، امری بدون هزینه نیست و عاقبت دامن آدمی را می‌گیرد! به همین جهت، عیسی مسیح گفته است؛ آنکه شمشیر برکشد به شمشیر کشته خواهد شد.
باری، من با زندانی شدن آقای رسایی به دلیل اتهامی که علیه او مطرح شده است، مخالفم. از نوع نسبتی که او به رئیس مجلس داده است، روزانه هزاران مورد از سوی کسانی دیگر، علیه مقام‌های سابق و لاحق و شهروندان بی‌گناه مطرح می‌شود اما بسیاری از آنها حتی مورد رسیدگی هم قرار نمی‌گیرد چه رسد به اینکه بخواهد به زندان ختم شود!
نمونهٔ روشنش، مدیر مسئول روزنامهٔ کیهان است که ماشین تهمت‌پراکنی‌اش علیه هر که دلش بخواهد، لحظه‌ای توقف ندارد. حتی شکایت‌های مکرر سید محمد خاتمی از او سال‌هاست که به نتیجه‌ای نرسیده است. وقتی اوضاع بدین صورت است، چرا فقط مورد خاص آقای رسایی باید به زندان ختم شود؟