برخلاف تمام تیتر‌هایی که رسانه‌ها از دیشب پیرامون صحبت‌های تازه سردار آزمون منتشر کردند، این بازیکن تیم ملی علیه هم‌نسلان خودش حرف نزد. سردار آزمون در واقع علیه هیچ دار و دسته‌ای موضع نگرفت؛ او فقط یک واقعیت را به زبان آورد: تیم ملی ایران در سال‌های اخیر، که البته محدود به این دوره چهار ساله هم نمی‌شود، دستاورد خاصی نداشته است.
آزمون صریح گفت به نسل خودش نمره قبولی نمی‌دهد؛ چون معتقد است یا باید در جام جهانی صعود می‌کردیم یا به فینال جام ملت‌های آسیا می‌رسیدیم.
سردار آزمون در روزگاری که بسیاری از مسائل با خلأ منطق مواجه‌اند، از واقعیت‌ها سخن گفت. او هم می‌توانست دستاورد‌های نسل خودش را ستایش کند یا در لجاجتی بی‌حاصل، این نسل را با نسل ۹۸ مقایسه کند؛ همان قیاس مع‌الفارق و بی‌ربطی که هیچ دردی از مشکلات فوتبال ایران دوا نمی‌کند.
آزمون می‌توانست سوار موج دستاوردسازی‌هایی شود که هیچ تناسبی با حقایق فوتبال ما ندارند، اما ترجیح داد واقعیت را بگوید. دروغ گفتن و بزرگ‌نمایی عملکرد گذشته، از تیم ملی ایران قدیس نمی‌سازد. با تعریف و تمجید‌های بی‌پشتوانه هم نمی‌توان برای یک نسل افتخار خلق کرد.
ما باید یک بار دیگر مفهوم «دستاورد» را در فرهنگ لغت فوتبال ایران مرور کنیم. دستاورد در مقطع فعلی همان چیزی است که آزمون به آن اشاره کرد: در جام جهانی ۴۸ تیمی باید به نتیجه‌ای می‌رسیدیم که از آن به‌عنوان یک موفقیت واقعی یاد شود و در جام ملت‌های آسیا باید تا فینال پیش می‌رفتیم.
اگر چنین نتایجی در کارنامه تیم ملی ثبت می‌شد، دیگر نیازی به تکرار مکررات و ساختن روایت‌های پرطمطراق نبود؛ نسل فعلی تیم ملی خودش را در زمین مسابقه ثابت کرده بود و می‌توانستیم آن را طلایی بدانیم.
اما وقتی چنین اتفاقی رخ نداده، چرا باید با دستاوردسازی‌های خیالی، واقعیت را پنهان کنیم؟ فوتبال ایران به جای اسطوره‌سازی از نتایجی که به دست نیامده، باید یک بار با خودش صادق باشد. شاید اولین قدم برای تغییر همین باشد: پذیرفتن اینکه هنوز به آنچه باید می‌رسیدیم، نرسیده‌ایم.