بیمارانی که از این دارو با نام «باکسدروستات» (Baxdrostat) به صورت قرصهای روزانه در یک دوره ۶ تا ۱۲ ماهه مصرف کردند، شاهد بهبود فشار خون خود بودند. اما برخلاف انتظار، این اثرات مثبت تا دو سال پس از این دوره مصرف نیز باقی ماند به طوری که حتی برخی از این بیماران دیگر نیازی به مصرف هیچگونه داروی فشار خون نداشتند و چه بسا به طور کامل از این بیماری درمان شده بودند.
پروفسور «موریس براون»، متخصص فشار خون در دانشگاه «کویین مری» لندن که سرپرستی این مطالعه را بر عهده داشت، گفت: مشاهده این نتایج بسیار هیجانانگیز است. کمی کمتر از یکچهارم بیماران، تمام درمانهای خود را کنار گذاشتند و فشار خونشان کاملا طبیعی شد.
بیش از یک میلیارد نفر در سراسر جهان از جمله بیش از ۱۲ میلیون نفر در بریتانیا به فشار خون بالا مبتلا هستند. در ۵ تا ۱۰ درصد موارد، این عارضه ناشی از گرههای کوچک یا تومورهای خوشخیم در غدد فوقکلیوی است که موجب تولید بیشازحد هورمونی به نام «آلدوسترون» میشوند. این هورمونِ اضافی با ارسال پیام به کلیهها برای حفظ نمک در بدن، باعث افزایش فشار خون میشود.
به نوشته گاردین، درمان استاندارد برای عارضهای که «آلدوسترونیسم اولیه» نامیده میشود، برداشتن غده فوقکلیویِ (آدرنال) درگیر از طریق جراحی است، اما از آنجا که عوامل دیگری نیز میتوانند در ابتلای بیمار به پرفشاری خون نقش داشته باشند، جراحی همیشه به معنای درمان قطعی و کامل نیست.
باکسدروستات به عنوان یک مهارکننده آنزیم آلدوسترونسنتاز (ASI) شناخته میشود که هورمونِ افزایشدهنده فشار خون را سرکوب میکند. این دارو اوایل امسال در ایالات متحده برای بیمارانی تأیید شد که فشار خون بالای آنها با داروهای موجود کنترل نمیشود. این دارو هماکنون توسط «موسسه ملی سلامت و تعالی مراقبت» (NICE) در حال ارزیابی است؛ فرآیندی که میتواند منجر به فراهم شدن دسترسی به این دارو از طریق سرویس سلامت همگانیِ انگلیس (NHS) در سال آینده شود.
اثر بالقوه درمانیِ باکسدروستات در مطالعهای کوچک آشکار شد؛ مطالعهای که ۱۴ بیمار را زیر نظر داشت که فشار خونشان در طول یک دوره آزمایشیِ سهماهه با این دارو، بهطور چشمگیری بهبود یافته بود. این بیماران مصرف روزانه قرصها را به مدت ۶ تا ۱۲ ماه ادامه دادند و سپس آن را متوقف کردند. هنگامی که پزشکان تا دو سال بعد وضعیت این بیماران را بررسی کردند، مشاهده شد که فشار خون آنها همچنان پایینتر از قبل است.

