«به‌دلیل وجود سانسور، تمایلی به اکران عمومی فیلمم در ایران ندارم و ترجیح می‌دهم آن را اثری شخصی بدانم.» این جمله‌ای است که نوید محمدزاده در ژاپن به زبان آورده است؛ چند کلمه که احتمالاً به مذاق محافل غربی خوش می‌آید و برایشان جایزه‌پسند است.
اما مسئله فقط محتوای این اظهارنظر نیست؛ باید به مخاطب آن هم توجه کرد. محمدزاده این حرف‌ها را در گفت‌و‌گو با خبرنگار ایران‌اینترنشنال مطرح کرده است؛ رسانه‌ای با پشتوانه اسرائیل که خط و ربط آن برای افکار عمومی روشن است و در جنگ‌های تحمیلی اخیر، درست مانند جنگنده‌های اسرائیلی، در خط مقدم تقابل با ایران قرار داشته است.
اینجا مسئله فقط یک گفت‌وگوی رسانه‌ای نیست؛ محمدزاده با این انتخاب، به رسانه‌ای رسمیت بخشیده که در ماه‌های اخیر نقش آن در تقابل با ایران آشکار بوده است.
این رفتار، تناقضی جدی با مواضع پیشین او دارد؛ همان زمانی که می‌گفت: «من با اسرائیل حال نمی‌کنم!» حالا، اما انتخاب او برای گفت‌و‌گو، پرسش‌های جدی درباره نسبت میان حرف و عملش ایجاد می‌کند. ظاهراً آن موضع‌گیری قبلی، دست‌کم در میدان عمل، چندان جدی نبوده است.
در بررسی کنش سلبریتی‌ها باید همواره یک سه‌گانه را در نظر گرفت؛ سه‌گانه‌ای که بار‌ها در رفتار و مواضع آنها تکرار می‌شود: هیجان‌زدگی، ناآگاهی و تناقض. سه مؤلفه‌ای که به نظر می‌رسد به امضای ثابت بخشی از رفتار سلبریتی‌ها تبدیل شده است.