فون‌درلاین در ادامه سخنرانی خود گفت: «وقتی نفت و گاز وارد می‌کنیم، این خطر وجود دارد که شوک‌ها و بحران‌های همراه آنها را نیز وارد کنیم.»
به نوشته نشریه «فورچون»، پس از حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، مسکو جریان گاز به اتحادیه اروپا را به‌شدت کاهش داد و دولت‌ها برای پرکردن ذخایر گاز با قیمت‌های بی‌سابقه دست‌وپا زدند. در نهایت، اتحادیه اروپا متعهد شد وابستگی خود به انرژی روسیه را کاهش دهد. در نتیجه، سهم روسیه از واردات گاز اتحادیه اروپا از حدود ۴۵ درصد پیش از حمله به حدود ۱۳ درصد در سال ۲۰۲۵ رسید. اعضای اتحادیه اروپا در ژانویه ممنوعیت واردات گاز طبیعی مایع روسیه را تصویب کردند که از پایان سال جاری اجرایی می‌شود. واردات گاز از طریق خط لوله نیز از پاییز ۲۰۲۷ ممنوع خواهد شد.
با این حال، اروپا بخش عمده گاز روسیه را با واردات از منابع دیگر جایگزین کرد؛ بخش زیادی از این گاز به شکل گاز طبیعی مایع از آمریکا و خاورمیانه وارد می‌شد. با آغاز جنگ ایران، اتحادیه اروپا همچنان ۵۷ درصد انرژی خود را از سوخت‌های فسیلی وارداتی تامین می‌کرد.
سپس جنگ باعث بسته‌شدن تنگه هرمز شد؛ آبراهی که حدود یک‌پنجم نفت معامله‌شده در جهان از آن عبور می‌کرد. رفت‌وآمد نفتکش‌ها از این تنگه تقریبا متوقف شد. پس از زمستانی سرد، ذخایر گاز اتحادیه اروپا در اواخر مارس به تنها ۲۸.۴ درصد رسید که پایین‌تر از میانگین پنج‌ساله بود. خلیج فارس همچنین بیش از ۴۰ درصد واردات سوخت هواپیما و گازوئیل اروپا را تامین می‌کرد.
چند هفته بعد، یورگنسن از کشور‌های عضو خواست «اقدام‌های داوطلبانه برای کاهش مصرف» را به‌ویژه در بخش حمل‌ونقل بررسی کنند. طرح آژانس بین‌المللی انرژی برای کاهش مصرف نفت شامل اجرای طرح یکشنبه‌های بدون خودرو بود؛ روشی برای سهمیه‌بندی مصرف که در بحران نفتی دهه ۱۹۷۰ نیز به کار گرفته شد.
رانندگان در برخی کشور‌های اتحادیه اروپا تا ماه سپتامبر برای سوخت‌گیری نزدیک به ۵۰ درصد بیشتر پرداخت می‌کردند. مقام‌های اتحادیه اروپا انتظار دارند قیمت نفت و گاز دست‌کم تا پایان سال ۲۰۲۷ بالاتر از سطح پیش از جنگ باقی بماند.