در تاریخ سینما، بعضی از اختلاف‌های پشت صحنه از تفاوت دیدگاه هنری بازیگران و کارگردانان فراتر رفته و به تجربه‌هایی دشوار برای عوامل فیلم تبدیل شده‌اند. یکی از نمونه‌های بحث‌برانگیز این موضوع، رابطه آلفرد هیچکاک، کارگردان شناخته‌شده سینما، با تیپی هدرن، بازیگر فیلم‌های «پرندگان» و «مارنی» است؛ همکاری‌ای که با روایت‌هایی از رفتار‌های کنترل‌گرانه و آزار‌های جنسی همراه شده است.
هیچکاک به وسواس در کنترل جزئیات فیلم‌هایش، از حرکت دوربین و میزانسن گرفته تا هدایت بازیگران، شهرت داشت. هدرن در فیلم «پرندگان» محصول ۱۹۶۳ و سپس در «مارنی» محصول ۱۹۶۴ بازی کرد. او بعد‌ها در روایت‌های خود از همکاری با هیچکاک، از رفتار‌های کنترل‌گرانه و آزار‌های جنسی او سخن گفت.
به گفته هدرن، زمانی که در برابر این رفتار‌ها مقاومت کرد، رابطه حرفه‌ای آنها به‌شدت تیره شد و هیچکاک کوشید کنترل بیشتری بر زندگی و مسیر کاری او داشته باشد.
یکی از تلخ‌ترین روایت‌های پشت صحنه «پرندگان» به صحنه حمله پرندگان در اتاق زیرشیروانی مربوط می‌شود. هدرن گفته است که برخلاف انتظارش، در بخشی از فیلم‌برداری به‌جای استفاده از پرندگان مکانیکی، پرندگان واقعی به سمت او پرتاب شدند و این وضعیت چند روز ادامه یافت. او از جراحات جسمی و فشار روانی ناشی از این تجربه سخن گفته است.
پس از پایان همکاری نیز هدرن نتوانست به‌سادگی از قرارداد خود با هیچکاک خارج شود. این قرارداد، بنا بر روایت‌های منتشرشده، محدودیت‌هایی برای پذیرش نقش‌های دیگر ایجاد کرده بود و مسیر حرفه‌ای او را تحت تأثیر قرار داد.
بخش مهمی از قدرت فیلم «پرندگان» به فضای اضطراب‌آلود و احساس ناامنی آن بازمی‌گردد؛ با این حال، نمی‌توان رنج واقعی بازیگر را شرط لازم برای خلق چنین فضایی دانست. تجربه هدرن بیش از آن‌که نمونه‌ای از ضرورت آزار برای آفرینش هنری باشد، پرسشی جدی درباره مرز میان هدایت بازیگر، قدرت کارگردان و مسئولیت اخلاقی در محیط کار مطرح می‌کند.