روزنامه خراسان نوشت: گاهی انسان دچار حیرت می‌شود از ناپختگی سردسته‌های این جماعات که سروصدای بسیار دارند، اما بی‌پروا به همه چیز می‌پردازند و می‌تازند، بی‌آن‌که امروز یا فردا، مسئولیت آن را بپذیرند یا پاسخگو باشند. در میان غوغای کرکنندۀ «مرگ بر آن سیاستمدار» و «به محکمه بردن آن دولتمرد» و «خائن خواندن دیپلمات» و «سنگ افکندن به وزیر» و «ناسزا گویی به رئیس جمهور» و «مخالفت با مذاکره و مأموران دولت و نظام»، دربارۀ سیاست‌های حسّاس مملکت و جهان هم نسخه می‌پیچند و حتی ندانسته یا دانسته به بزرگترین دشمن ایران و بشریت، جنگ افروزان صهیون، وسیلۀ تبلیغات و برهان جنگ می‌دهند.
این معمّا را چگونه باید حل کرد که در آستانۀ انتخابات رژیم صهیونیستی در اسرائیل، وقتی نتانیاهوی جنگ افروز و جنایت‌پیشه، از خطر هسته‌ای ایران سخن می‌گوید، ناگاه سخن و مدعا و حتی کلیپی از حمله اتمی به آن رژیم غاصب فراهم شود تا نخست‌وزیر بدنام بدان استشهاد کند و علاوه بر استفادۀ تبلیغاتی، کشور‌های منطقه را نیز دچار هراس و بیم از ایران نماید.
رژیم صهیون تعداد زیادی سلاح اتمی تلنبار کرده و یک بار بدان اعتراف یا برای آن تبلیغات نکرده است. همواره از درِ انکار وارد شده و نه تنها سلاح اتمی، که هیچکدام از تجاوزات و ترور‌ها و تخریب‌ها و جنایاتی را که مرتکب شده برعهده نمی‌گیرد.
راه درست در سیاست و جنگ، زیرکی است و همبستگی ملی و نیز بستن راه نادانان و نفوذیان، که هر یک سهم خود را در آسیب زدن به میهن و ملت ادا می‌کنند. کشوری که در حال جنگی مهیب با چندین کشور است یک رهبر، یک دولت و یک سخنگو دارد و باید داشته باشد. نه آن که هر لحظه و هر ساعت خبری، منتشر شود که کسی فرمایش تازه و خلاف رأی دولت و مصلحت ملت و خسارت به منافع ملی را روانه بازار تبلیغات بیهوده سازد تا دکان خود را گرم کند!
این که از ان پی تی خارج شویم یا چه سیاستی در مسیر نظامی و تسلیحاتی و هسته‌ای در پیش گیریم، کار هر ناپخته و بی‌مسئولیتی نیست. امروز آمریکا و مستعمراتش، به‌ویژه صهیون جنایتکار، صیادان این نوع اظهارات و اظهار وجود‌ها هستند.
سیاست ما در برابر آژانس و در آینده کشور و جنگ، جز بر مصلحت و واقعیت نباید مبنای دیگری داشته باشد. حفظ مرز‌های کشور و منافع ملی و حرکت در جهت امنیت پایدار، با خودشیفتگی و بیان اظهارات ناپخته از سوی افراد بی‌تجربه، فاقد دانش و سابقه قابل قبول و دارای سوابق نامشخص، زهر مهلک است. خروج از آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای یا تغییر سیاست‌های راهبردی در تسلیحات کشور، برای دفاع یا موازنه یا بازدارندگی، نباید وسیله خودنمایی و شعاردادن در خیابان باشد.
ملت مبعوث، اگر احساس وظیفه دارد و از سر وظیفه با خلوص و ایمان به خیابان پای می‌گذارد، برای امنیت و آرامش کشور، برای دادن اطمینان به ملتی است که از چندین جانب مورد هجوم و کشتار و تخریب قرار گرفته است. مرهمی بر زخم بگذارید تا لشکریان دلاور ایران پشتوانه قدرتمند داشته باشند و دولت با قوت و همت به معیشت و امور حیاتی بپردازد و دشمن روی تفرقه مردم یا سیاستگران و احزاب و گروه‌های سیاسی حساب باز نکند. فرقه‌گرایی و تفرقه، در این لحظه از تاریخ، خیانت به کشور ایران و نظام جمهوری اسلامی است.