در واقع و به نظر می‌رسید گویی راهی میدان اعدام می‌شد. اما بهترین نسخه مورینیو بازگشت و او بار دیگر با زانو زدن روی چمن زمین، تصاویری از گذشته را بازآفرینی کرد.
مورینیو ۶۳ ساله در نیوکمپ دست به اقدامی قاطع زد و از روی تخته تاکتیک، هانسی فلیک را شگفت‌زده کرد. او با قرار دادن برناردو سیلوا و آردا گولر به طور همزمان در ترکیب اصلی، دو بازیکن خلاق را در فضایی به میدان فرستاد که معمولاً نیازمند قدرت بدنی و دوندگی بالا بود؛ همان مهره‌هایی که مورینیو روزی گفته بود در رم پنج گل به آنها می‌زنند. این تصمیم شجاعانه و غیرمنتظره به بهترین شکل جواب داد و با تعویض‌های طلایی، از جمله خلق یک شاهکار توسط کاماوینگا در دقایق پایانی، تکمیل شد.
تیم سفیدپوش احتمالاً یکی از بهترین بازی‌های خود در سه سال گذشته را به نمایش گذاشت. تیمی منسجم، تهاجمی، منظم و دارای کیفیتی بالا که هر زمان برناردو، گولر، بلینگام یا دیومنده توپ را لمس می‌کردند، خود را نشان می‌داد. مورینیو دامی پهن کرده بود و بارسلونا که سخت به برتری‌اش باور داشت، راهی برای گریز از آن نیافت. حتی لامین یامال نیز نتوانست از دام مارک کوکوریا، دیگر بازیکن درخشان بارسلونا در این میدان، بگریزد.
مورینیو با جایگاهی بسیار تقویت‌شده از نیوکمپ خارج شد، در حالی که تیمش گامی رو به جلو برداشت و این حس را ایجاد کرد که نگاه‌ها به این تیم تغییر کرده است. بارسلونا منتظر بردی پرگل بود، اما با مادریدی روبه‌رو شد که بار دیگر مستقیم به چشم‌هایش نگاه کرد و با ظهور دوباره مورینیو، سایه ترس را حاکم ساخت.