این یک شگرد است؛ شگردی که در شبکه نمایش خانگی رونق پیدا کرده است. با مروری بر آثاری مانند «یَل»، «تاسیان» و «رهایم کن» و ...، می‌توان ردپای یک شگرد مشترک را دید: بازگشت به گذشته برای باز کردن دست سازندگان در نمایش برخی روابط و رفتار‌های ضداخلاقی.
در این شیوه، قصه به دهه‌های پیش از انقلاب منتقل می‌شود تا سازندگان بتوانند عناصری را وارد داستان کنند که نمایش آنها در یک بستر زمانی معاصر با محدودیت‌ها و حساسیت‌های بیشتری روبه‌رو است.
برای مثال، «تاسیان» با قرار دادن داستان در سال‌های منتهی به انقلاب ۱۳۵۷، از فضای اجتماعی و روابط آن دوره برای پیشبرد قصه خود استفاده می‌کند.
«رهایم کن» نیز با روایت داستان در فضای اجتماعی گذشته، بستری متفاوت از زندگی امروز برای نمایش روابط و تعارض‌های اخلاقی شخصیت‌ها می‌سازد. یعنی اگر قرار است عناصری ضداخلاقی را در فیلم یا سریال به کار ببریم، بهترین راه این است که بگوییم داستان در دهه‌های پیش از انقلاب اتفاق می‌افتد؛ حتی چند روز پیش از انقلاب ۱۳۵۷! انگار با عقب بردن زمان داستان، می‌توان هر چیزی را به تصویر کشید و از پاسخ‌گویی درباره آن شانه خالی کرد.
مسئله اینجاست که چرا در بخشی از تولیدات شبکه نمایش خانگی، گذشته به بستری برای روایت این نوع داستان‌ها تبدیل شده است. از طرفی هم آیا انتخاب دوره تاریخی صرفاً به اقتضای قصه است یا گاهی به ابزاری برای عبور از حساسیت‌های امروز یا دور زدن مراجع تنظیم‌گری تبدیل می‌شود.