در آخرین جلسه هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال، ماندن امیر قلعه‌نویی در تیم ملی قطعی شد؛ اما معلوم نشد در آن جلسه عجیب دقیقاً چه گذشت و چرا تصمیم نهایی به ادامه همکاری با سرمربی‌ای رسید که ظاهراً قرار نیست تغییر محسوسی در مسیرش ایجاد کند. حتی توضیحات حجت کریمی، چهره منتقد هیئت‌رئیسه هم نتوانست از ابهامات آن جلسه کم کند.
مصاحبه تصویری دیروز قلعه‌نویی، اما نشان داد که در بر همان پاشنه سابق می‌چرخد و مرغ سرمربی تیم ملی همچنان یک پا دارد! او نه درباره قایدی و نوراللهی و جایگاهشان در تیم ملی تجدیدنظر کرده، نه نشانه‌ای از تغییر در کادر فنی دیده می‌شود. برخلاف آنچه از ضرورت تغییرات جدی در کادر فنی گفته می‌شد، ظاهراً هیچ‌کدام از دستیاران قلعه‌نویی قرار نیست کنار بروند.
اما بخش عجیب‌تر ماجرا، نگاه سرمربی به قهرمانی در جام ملت‌های آسیاست. وقتی قلعه‌نویی می‌گوید هرکس می‌تواند جام بگیرد، بسم‌الله، باید پرسید: اگر قرار نیست سرمربی تیم ملی با هدف قهرمانی وارد جام ملت‌ها شود، پس چرا باید با همین کادر فنی به این مسابقات برویم؟
تفاوت ما با قلعه‌نویی چیست؟ اگر قرار است تیم ملی برود، چند بازی انجام بدهد، حذف شود و دوباره بدون جام به تهران برگردد، مگر هر فرد دیگری نمی‌تواند همین مسیر را طی کند؟ سرمربی تیم ملی بودن فقط نشستن روی نیمکت و هدایت تیم در چند مسابقه نیست؛ انتظار از این جایگاه، ساختن تیمی است که برای موفقیت بجنگد، نه اینکه پیشاپیش سقف توقعات را کوتاه کند.
از آنچه دیده‌ایم، به نظر می‌رسد قلعه‌نویی برای جدال با منتقدان (به‌ویژه عادل فردوسی‌پور) انگیزه بیشتری دارد تا پاسخ دادن به پرسش‌های جدی درباره آینده تیم ملی. این در حالی است که موضوع اصلی نه فردوسی‌پور است و نه کارلوس کیروش؛ مسئله، کیفیت تیم ملی و نتیجه‌ای است که قرار است در جام ملت‌ها بگیرد.
نکته جالب، تفاوت ادبیات قلعه‌نویی در مصاحبه‌های مختلف است. او وقتی به سایت رسمی فدراسیون فوتبال می‌رسد، ناگهان آرام‌تر و مردم‌پسندتر حرف می‌زند؛ دیگر خبری از حمله به منتقدان و کنایه‌های همیشگی نیست و حتی از این می‌گوید که کیفیت تیم ملی در جام ملت‌های آسیا از دوره‌های قبلی بالاتر خواهد بود.