رده‌بندی سنی ۱۵+ یعنی افراد بالاتر از این رده سنی می‌توانند فیلم را تماشا کنند و تماشای آن برای افراد پایین‌تر از این سن توصیه نمی‌شود. اما رده‌بندی سنی در سینمای ایران صرفاً یک عدد است که آن هم پس از مدتی، با تذکر، فقط روی پوستر فیلم جا خوش می‌کند و به توصیه و تربیت ریشخند می‌زند.
برای مثال، فیلم «خانم والده» که پایه و اساسش شوخی‌های جنسی است، همین رده سنی را گرفته؛ اما ویدئویی که روز گذشته برای تبلیغ این اثر در یک سینما در قم منتشر شد، همه این تذکرات و الزامات قانونی را شست و با خود برد.
همین بس که این فیلم چند روز پس از آغاز اکران و در پی شروع پرقدرتش، رده‌بندی سنی گرفت؛ بدتر آنکه فیلم «زنده‌شور» هم پس از گذشت هفته‌ها از اکران، مشمول رده‌بندی سنی شد. این اتفاق پیش‌تر نیز درباره فیلم «پیرپسر» حاشیه‌ساز شده بود؛ اثری که رده‌بندی سنی بالای ۱۸ سال گرفت. قاعده‌ای که عملاً مخاطب اصلی فیلم را از آن دور می‌کند و در نهایت، به توصیه‌ای بی‌اثر شبیه می‌شود؛ مثل هشدار «سیگار نکشید» روی پاکت سیگار!
البته زهرا شیعه، معاون دفتر نظارت بر عرضه و نمایش فیلم، در نشستی که هفته‌های گذشته در بنیاد سینمایی فارابی با موضوع رده‌بندی سنی برگزار شد، گفت دستورالعمل رده‌بندی سنی به بسیاری از مراکز ابلاغ نشده و با وجود درج آن در پروانه نمایش، نظارت پسینی بر اجرای این دستورالعمل وجود ندارد.
این وضعیت نشان می‌دهد رده‌بندی سنی، از یک سو به‌دلیل کم‌کاری در اجرا و نظارت لنگ می‌زند و از سوی دیگر، با بی‌توجهی برخی خانواده‌ها نیز مواجه است. چنان‌که مژگان زرگر، مدیر پردیس سینمایی نیایش‌مال، گفته است گاهی خانواده‌ها خودشان اصرار دارند آثار خشن را همراه فرزندانشان تماشا کنند و سینماداران نیز نمی‌توانند مانع آنها شوند.
بهتر است در کنار ارتقای سواد خانواده‌ها درباره رده‌بندی سنی آثار، نظارت پیشینی با دقت بیشتری انجام شود و برای سینماداران نیز شرح وظایف مشخصی در نظر گرفته شود تا بتوانند برنامه‌ریزی ویژه‌ای برای کودکان و نوجوانان داشته باشند.
به این ترتیب، توجه هم‌زمان به سه حوزه آگاهی‌بخشی به خانواده‌ها، نظارت دقیق و برنامه‌ریزی سینماداران می‌تواند از تداوم این وضعیت جلوگیری کند.