در روزهای اخیر، یک سریال «روستر» در شبکههای اجتماعی، بهخصوص توییتر فارسی، مورد توجه گسترده کاربران ایرانی قرار گرفته و بسیاری از آن بهعنوان یک اثر «حال خوبکن» یاد میکنند.
در شرایطی که جامعه ایران با فشارهایی مثل تورم، ناامنی روانی و سایه جنگ مواجه است، طبیعی بهنظر میرسد که مخاطبان به سمت سریالهایی بروند که فضای کمدی، ریتم تند و قسمتهای کوتاه دارند و میتوانند برای دقایقی ذهن را از اخبار و استرس روزمره دور کنند.
از سوی دیگر، نام استیو کارل بهعنوان سازنده این اثر هم در جلب توجه بیتأثیر نبوده؛ چهرهای که مخاطبان ایرانی پیشتر با سریال «رواندرمانی» از او آشنا شده بودند؛ اثری کمدی با لایههای روانشناسانه که آن هم در ایران با استقبال زیادی روبهرو شد. با این حال، بخشی از تمجیدهای اغراقآمیز از این سریال در فضای فارسیزبان، شاید بیشتر از کیفیت خود اثر، ریشه در نیاز این روزهای مخاطب ایرانی به حس آرامش، فرار موقت و تجربهای سبک و بیدردسر داشته باشد.
سریال روستر یک کمدی-درام دانشگاهی است که داستان «گرگ روسو» را دنبال میکند؛ نویسندهای میانسال و مشهور با بازی استیو کارل که برای یک سخنرانی به دانشگاهی در نیوانگلند میرود، اما هدف اصلیاش ترمیم رابطه با دخترش «کیتی» است. کیتی بعد از خیانت همسرش، که او را برای یک دانشجوی جوان ترک کرده، وارد بحران روحی شده و همین اتفاق موتور اصلی داستان را شکل میدهد.
فضای سریال ترکیبی از طنز موقعیت، روابط خانوادگی و بحرانهای میانسالی است. «روستر» بیشتر از اینکه روی شوخیهای پر سر و صدا تکیه کند، روی موقعیتها، گفتوگوهای انسانی و حس تنهایی شخصیتها تمرکز دارد. فضای دانشگاه، آدمهای عجیب، اما دوستداشتنی و ریتم آرام سریال، حالوهوایی شبیه آثار قبلی بیل لارنس مثل تدلاسو و رواندرمانی ایجاد کرده است. منتقدان از بازی استیو کارل و رابطه احساسی پدر و دختر تمجید کردهاند، هر چند بعضی مخاطبان معتقدند سریال گاهی بین کمدی و درام سرگردان میشود و بعضی خطوط داستانی عمق کافی ندارند.